ﭘﻪﻟﻪﺳﺘﯩﻨﻠﯩﻚ ﻛﯩﺘﺎﺑﭙﯘرۇش

　　دۇﻧﻴﺎﻧﯩﯔ ﻳﻪر ﺷﻪﻛﻠﻰ ﺧﻪرﯨﺘﯩﺴﯩﮕﻪ ﻗﺎرﯨﻐﺎن ﺋﺎدەم ﻗﯘﻣﻠﯘق ﺑﻮﻳﻠﯩﺮﯨﺪﯨﻜﻰ ﻛﯚزﮔﻪ ﺋﺎران ﭼﯧﻠﯩﻘﯩﺪﯨﻐﺎن ﭼﯧﻜﯩﺘﻨﯩﯔ ﺋﻮرﻧﯩﺪﯨﻜﻰ ﺟﺎﻳﺪا ﺋﺎدەﻣﻠﻪر ﻗﯘﻣﺪەك ﻣﯩﻐﯩﻠﺪاپ ﺗﯘرﯨﺪﯨﻐﺎن ﭼﻮڭ ﺷﻪﮬﻪرﻟﻪر ﺑﺎرﻟﯩﻘﯩﻨﻰ، ﺋﯘ ﻳﻪردﯨﻜﻰ ﻛﯩﺸﯩﻠﻪرﻧﯩﯔ ﮬﯚر - ﺑﻪﺧﺘﯩﻴﺎر ﺗﯘرﻣﯘﺷﯩﻨﻰ ﻳﺎﻛﻰ ﺋﻪرﻛﯩﻨﻠﯩﻜﻰ ﺋﯜﭼﯜن ﺳﺎداﺳﯩﺰ ﻗﺎن ﺗﯚﻛﯜپ ﻗﯩﻠﻐﺎن ﺋﯘرۇﺷﯩﻨﻰ ﻛﯚرەﻟﻤﻪﻳﺪۇ. ﺑﯩﺮ ﺗﺎل ﭼﯧﻜﯩﺖ ﺋﺎﺳﺘﯩﺪا ﻗﺎﺗﺎر - ﻗﺎﺗﺎر ﺋﺎق ﺗﯧﺮەﻛﻠﻪر ﻳﺎﻛﻰ ﺧﻮرﻣﯩﻠﯩﻖ ﺑﺎﻏلار، دﯦﯖﯩﺰ ﻳﺎﻛﻰ ﺗﺎﻗﯩﺮ ﺗﺎﻏلار، ﮬﯧﺴﺎﺑﺴﯩﺰ ﻧﯧﻔﯩﺖ ﻳﺎﻛﻰ دﯦﮭﻘﺎﻧﻨﻰ ﺗﻮﻳﻐﯘزاﻟﻤﺎﻳﯟاﺗﻘﺎن ﮬﻮﺳﯘﻟﺴﯩﺰ ﺋﯧﺘﯩﺰلار، ﺋﯧﺘﯩﻠﯩﭗ ﭼﯩﻘﻘﺎن ﭼﯩﭙﺎر ﻳﻮﻟﯟاس ﻳﺎﻛﻰ ﺳﯜت ﺋﯩﭽﯩﯟاﺗﻘﺎن ﻣﯜﺷﯜك ﺑﺎر. ﺋﯩﺴﺴﯩﻘﺘﺎ ﻛﯚﻳﯜۋاﺗﻘﺎن ﻗﯘﻣﻠﯘﻗﻤﯘ، ﺋﻮرﻣﺎﻧﺪﯨﻜﻰ ﻳﺎﻣﻐﯘرﻣﯘ، ﺋﻪرەﺑﻤﯘ ﻳﺎﻛﻰ ﺋﯘﻳﻐﯘرﻣﯘ ﺑﺎر.

　　ﻣﻪن ﻳﻪرﺷﺎرى ﺧﻪرﯨﺘﯩﺴﯩﺪە ﺗﯩﺮﻧﺎﻗﭽﯩﻠﯩﻚ ﺳﯩﺰﯨﻠﻐﺎن ﺑﯘ دۆﻟﻪﺗﻨﯩﯔ ﺧﻪرﯨﺘﯩﮕﻪ ﭼﯜﺷﻤﯩﮕﻪن ﺋﻪﻟﺌﻪﻳﯩﻦ ﺷﻪﮬﯩﺮﯨﺪە ﭼﯩﺮاﻏلار ﺟﯩﻤﯩﺮلاپ ﺗﯘرﻏﺎن ﺑﯩﺮ ﻛﻪﭼﻠﯩﻜﻰ ﻛﯩﺘﺎﺑﺨﺎﻧﯩﻐﺎ ﻛﯩﺮدﯨﻢ. ﻗﺎﺗﺎر - ﻗﺎﺗﺎر ﺑﯩﺮﻧﻪﭼﭽﻪ ﻛﯩﺘﺎﺑﺨﺎﻧﺎ ﺑﺎر ﺑﯘ رەﺳﺘﯩﺪﯨﻜﻰ ﻣﻪن ﻛﯩﺮﮔﻪن ﻛﯩﺘﺎﺑﺨﺎﻧﯩﺪا ﻛﯩﺘﺎب ﮬﻪﻗﯩﻘﻪﺗﻪن ﻛﯚپ ﺋﯩﺪى. ﻛﯩﺘﺎﺑلارﻧﯩﯔ ﺋﯩﮕﯩﻠﯩﮕﻪن ﻧﯩﺴﺒﯩﺘﯩﺪﯨﻦ ﻗﺎرﯨﻐﺎﻧﺪا ﺋﯜﭼﺘﯩﻦ ﺋﯩﻜﻜﯩﺴﻰ ﺋﻪرەﺑﭽﻪ، ﺋﯜﭼﺘﯩﻦ ﺑﯩﺮﺳﻰ ﺋﯩﻨﮕﻠﯩﺰﭼﻪ ﻛﯩﺘﺎﺑلار ﺋﯩﺪى. ﻣﻪن ﻛﯩﺘﺎب ﺟﺎﮬﺎزﯨﻠﯩﺮﯨﻨﻰ ﺑﯩﺮ ﮬﺎزا ﺋﺎرﯨﻠﯩﻐﺎﻧﺪﯨﻦ ﻛﯧﻴﯩﻦ ﺋﯩﻨﮕﻠﯩﺰﭼﻪ ﻛﯩﺘﺎﺑلار ﺋﺎرﯨﺴﯩﺪﯨﻦ ﻧﻮﺑﯧﻞ ﻣﯘﻛﺎﭘﺎﺗﯩﻐﺎ ﺋﯧﺮﯨﺸﻜﻪن ﺋﯧﺮلاﻧﺪﯨﻴﻪ ﺷﺎﺋﯩﺮى ﻳﯩﺘﯩﺰﻧﯩﯔ ۋە ﮬﺎزﯨﺮﻗﻰ زاﻣﺎن ﺋﺎﻣﯧﺮﯨﻜﺎ ﺷﺎﺋﯩﺮﻟﯩﺮﯨﻨﯩﯔ ﺑﯩﺮ ﺷﯧﺌﯩﺮلار ﺗﻮﭘﻠﯩﻤﯩﻨﻰ ﺗﺎﻟﻠﯩﺪﯨﻢ. ﻛﯩﺘﺎﺑﺨﺎﻧﯩﺪا ﺋﺎدەم ﺋﺎﻧﭽﻪ ﻛﯚپ ﺋﻪﻣﻪس ﺋﯩﺪى. ﺋﺎﻟﺪﯨﻤﺪﯨﻜﻰ ﻗﺎرا ﺋﺎﺑﺎﻳﻰ ﻛﯩﻴﮕﻪن ﻣﯘۋاﺗﯩﻨﻪ ﭼﻮﻛﺎن ﭘﯘل ﺗﯚﻟﻪپ ﺑﻮﻟﯘﺷﯩﻐﺎ ﻣﻪن ﻗﻮﻟﯘﻣﺪﯨﻜﻰ ﺋﯩﻜﻜﻰ ﻛﯩﺘﺎﺑﻨﻰ ﺳﯘﻧﺪۇم. ﻛﯩﺘﺎﺑﭙﯘرۇش ﭼﺎﭼﻠﯩﺮى ﭼﯜﺷﯜپ ﻛﻪﺗﻜﻪن، ﻳﯜزﻟﯩﺮﯨﻨﻰ ﻗﻮرۇق ﺑﺎﺳﻘﺎن، ﻗﺎرﯨﻤﺎﻗﻘﺎ 50 ﻳﺎﺷلارﻏﺎ ﻛﯩﺮﮔﻪﻧﺪەك ﻛﯚرۈﻧﯩﺪﯨﻐﺎن ﺋﺎت ﻳﯜزﻟﯜك ﺋﻪرەب ﺋﯩﺪى. ﻛﯩﻴﯩﻨﯩﺸﯩﺪﯨﻦ ﺋﯘﻧﯩﯔ ﻣﯘۋاﺗﯩﻦ ﺋﻪﻣﻪﺳﻠﯩﻜﻰ ﭼﯩﻘﯩﭗ ﺗﯘراﺗﺘﻰ. ﺋﯘ ﻗﻮﻟﯘﻣﺪﯨﻜﻰ ﻛﯩﺘﺎﺑلارﻧﻰ ﺋﯧﻠﯩﭗ ﺋﯚرۈپ - ﭼﯚرۈپ ﻗﺎرﯨﻐﺎﻧﺪﯨﻦ ﻛﯧﻴﯩﻦ ﻣﺎﯕﺎ لاﭘﭙﯩﺪە ﺑﯩﺮ ﻛﯚز ﺗﺎﺷﻠﯩﺪى. ﺋﺎدەﺗﺘﻪ ﻛﯩﺘﺎﺑﺨﺎﻧﯩﻐﺎ ﻛﯩﺮﯨﺪﯨﻐﺎﻧلار ﻳﯜزدە ﻳﯜز ﻣﯘۋاﺗﯩﻨلار ﻳﺎﻛﻰ ﺋﺎﻧﺪا - ﺳﺎﻧﺪا ﺑﺎﺷﻘﺎ ﻳﻪرﻟﯩﻚ ﺋﻪرەﺑﻠﻪر ﺑﻮلاﺗﺘﻰ. ﺋﯘ ﻣﺎﯕﺎ _ ﺑﯘ ﺋﺎلاﮬﯩﺪە ﺧﯧﺮﯨﺪارﻏﺎ ﻗﯩﺰﯨﻘﯩﭗ ﻗﺎﻟﻐﺎﻧﯩﺪى.

　　_ ﻛﻪﭼﯜرۈڭ، ﺑﯩﺮ ﻣﯩﻨﯘت ﺗﻪﺧﯩﺮ ﻗﯩﻠﯩﭗ ﺗﯘرﺳﯩﯖﯩﺰ.

　　ﺋﯘ ﻣﺎﯕﺎ ﺋﯩﻨﮕﻠﯩﺰﭼﻪ ﺋﯚزرە ﺋﯧﻴﺘﯩﭗ ﻣﯧﻨﯩﯔ ﻛﻪﻳﻨﯩﻤﺪﯨﻦ ﻛﻪﻟﮕﻪن ﺋﻪرەب ﻗﯩﺰﻧﯩﯔ ﻛﯩﺘﺎﺑﻠﯩﺮﯨﻨﻰ ﺋﯧﻠﯩﭗ ﺑﺎﮬﺎﺳﯩﻨﻰ ﮬﯧﺴﺎﺑلاﺷﻘﺎ ﺑﺎﺷﻠﯩﺪى. ﻗﻮﻟﯩﺪﯨﻜﻰ ﺋﯩﺶ ﺗﯜﮔﯩﮕﻪﻧﺪﯨﻦ ﻛﯧﻴﯩﻦ ﺑﺎﺷﻘﯩﭽﻪ ﻗﯩﺰﻏﯩﻨﻠﯩﻖ ﺑﯩﻠﻪن ﻣﺎﯕﺎ ﺑﯘرۇﻟﺪى:

　　_ ﺳﯩﺰ ﺋﯩﺮاﻧﻠﯩﻘﻤﯘ ؟

　　_ ﻳﺎق.

　　_ ﺋﺎﻓﻐﺎﻧﻤﯘ ؟

　　_ ﻳﺎق.

　　_ ﺋﯘﻧﺪاﻗﺘﺎ ...

　　ﻣﻪن ﺗﺎﻛﺴﻰ ﺷﻮﭘﯘرﻟﯩﺮﯨﺪﯨﻦ، دۇﻛﺎن ﺧﯩﺰﻣﻪﺗﭽﯩﻠﯩﺮﯨﺪﯨﻦ، ﻳﯧﯖﯩﻴﺎﭼﻪ ﺗﻮﻧﯘﺷﻘﺎن ﮬﻪرﺑﯩﺮ ﺋﺎدەﻣﺪﯨﻦ ﺋﻮﺧﺸﺎش ﺳﻮﺋﺎل ۋە ﺋﻮﺧﺸﺎش ﻗﯩﻴﺎﺳلارﻧﻰ ﺗﻮلا ﺋﺎﯕلاۋﯦﺮﯨﭗ زﯦﺮﯨﻜﯩﭗ ﻛﻪﺗﻜﻪﻧﯩﺪﯨﻢ. ﻣﻪن ﺟﺎۋاب ﺋﻮرﻧﯩﻐﺎ ﺋﯘﻧﯩﯖﺪﯨﻦ ﻗﺎﻳﺘﯘرۇپ ﺳﻮرﯨﺪﯨﻢ.

　　_ ﺳﯩﺰ ﭘﻪﻟﻪﺳﺘﯩﻨﻠﯩﻜﻤﯘ ﻳﺎ ﻟﯩﯟاﻧﻠﯩﻘﻤﯘ ؟

　　- ﻣﺎﺷﺎﺋﺎﻟلا، ﭘﻪﻟﻪﺳﺘﯩﻨﻠﯩﻜﻤﻪن. ﺋﯩﺴﻤﯩﻢ ﮬﻪﻣﯘدە، ﺋﻪرەﺑﻠﻪر ﺋﯩﭽﯩﺪﯨﻤﯘ ﺋﯩﻨﮕﻠﯩﺰﭼﻪ ﺷﯧﺌﯩﺮلارﻧﻰ ﺋﻮﻗﯘﻳﺪﯨﻐﺎﻧلار ﻛﯚپ ﺋﻪﻣﻪس، ﺳﯩﺰ زادى ﻗﺎﻳﺴﻰ دۆﻟﻪﺗﺘﯩﻦ؟

　　_ ﻣﻪن ﺟﯘﯕﮕﻮدﯨﻦ ﻛﻪﻟﮕﻪن ﻣﯘﺳﯘﻟﻤﺎن.

　　ﺋﯘ ﮔﯧﭙﯩﻤﮕﻪ ﺋﺎزراﻗﻤﯘ ﺋﯩﺸﻪﻧﻤﯩﺪى.

　　_ ﻣﻪن ﺟﯘﯕﮕﻮﻟﯘﻗلارﻧﻰ ﺋﻮﺑﺪان ﺑﯩﻠﯩﻤﻪن. ﺑﯘرۇﺗﯩﯖﯩﺰ، ﻛﯚز ۋە ﻗﯧﺸﯩﯖﯩﺰ ﺋﻮﺧﺸﯩﻤﺎي ﺗﯘرﯨﺪۇ.

　　ﻣﻪن ﺟﯘﯕﮕﻮﻧﯩﯔ ﻏﻪرﺑﯩﻲ ﺷﯩﻤﺎﻟﯩﺪﯨﻜﻰ ﺷﯩﻨﺠﺎڭ ﺋﯘﻳﻐﯘر ﺋﺎﭘﺘﻮﻧﻮم راﻳﻮﻧﯩﺪﯨﻦ ﻛﻪﻟﮕﻪﻧﻠﯩﻜﯩﻤﻨﻰ ﺋﯧﻴﺘﺘﯩﻢ. ﺋﯘﻧﯩﯔ ﺟﯘﯕﺨﯘا ﺧﻪﻟﻖ ﺟﯘﻣﮭﯘرﯨﻴﯩﺘﻰ زﯦﻤﯩﻨﯩﻨﯩﯔ ﺋﺎﻟﺘﯩﺪﯨﻦ ﺑﯩﺮﯨﻨﻰ ﺋﯩﮕﯩﻠﻪﻳﺪﯨﻐﺎن ﺷﯘﻧﭽﻪ ﭼﻮڭ زﯦﻤﯩﻦ ۋە ﺑﯘ ﻳﻪردﯨﻜﻰ 8 ﻣﯩﻠﻴﻮﻧﺪﯨﻦ ﺋﺎرﺗﯘق ﻣﯘﺳﯘﻟﻤﺎن ﻣﯩﻠﻠﻪت _ ﺋﯘﻳﻐﯘردﯨﻦ زادﯨلا ﺧﻪۋﯨﺮى ﻳﻮق ﺋﯩﻜﻪن. ﺋﻪﻛﺴﯩﭽﻪ ﻳﻪرﺷﺎرى ﺧﻪرﯨﺘﯩﺴﯩﺪﯨﻜﻰ ﻛﯩﭽﯩﻜﻜﯩﻨﻪ ﺑﯩﺮ ﺟﺎي _ ﭘﻪﻟﻪﺳﺘﯩﻨﻨﻰ ﮬﻪرﺑﯩﺮ ﺋﯘﻳﻐﯘر ۋە ﭘﯜﺗﯜن دۇﻧﻴﺎ ﺋﺎﺳﺎﺳﻪن ﺑﯩﻠﯩﺪۇ. ﻣﻪن ﺋﻪﭘﺴﯘﺳلاﻧﻐﺎن ﮬﺎﻟﺪا ﻗﻮﻟﯘﻣﺪﯨﻜﻰ ﻛﯩﺘﺎﺑلارﻧﻰ ﺋﯘﻧﯩﯖﻐﺎ ﺗﻪﯕﻠﯩﺪﯨﻢ.

　　_ ﻣﻪن ﺑﺎﮬﺎﺳﻰ 30 دەرﮬﻪﻣﻠﯩﻚ ﺑﯘ ﻛﯩﺘﺎﺑلارﻧﻰ ﺳﯩﺰﮔﻪ 20 دەرﮬﻪﻣﮕﻪ ﺑﯧﺮەي. ﻣﻪﻧﻤﯘ ﺷﯧﺌﯩﺮﻧﻰ ﻳﺎﺧﺸﻰ ﻛﯚرﯨﻤﻪن. ﺑﯩﺰ دوﺳﺖ ﺑﻮﻟﯘپ ﻗﺎلاﻳﻠﻰ.

　　_ رەﮬﻤﻪت .

　　_ ﺋﻪﮔﻪر ۋاﻗﺘﯩﯖﯩﺰ ﺑﻮﻟﺴﺎ ﺋﻪﺗﻪ ﭼﯜﺷﺘﯩﻤﯘ ﻛﻪﻟﺴﯩﯖﯩﺰ، ﭼﯜﺷﻠﯩﺮى دۇﻛﺎﻧﺪا ﺧﯧﺮﯨﺪار ﺋﺎز، ﺑﯩﺰ ﻛﻪڭ - ﻛﯘﺷﺎدە ﻣﯘﯕﺪﯨﺸﯩﯟالالاﻳﻤﯩﺰ.

　　ﻣﻪن ﺋﯜچ ﻛﯜﻧﺪﯨﻦ ﻛﯧﻴﯩﻦ ﭼﯜش ۋاﻗﺘﯩﺪا ﻳﻪﻧﻪ ﻛﻪﻟﺪﯨﻢ. ﮬﻪﻣﯘدە ﻣﯧﻨﻰ ﻗﯘﭼﺎﻗلاپ ﺗﯘرۇپ ﻗﯩﺰﻏﯩﻦ ﻗﺎرﺷﻰ ﺋﺎﻟﺪى. ﻛﯩﺘﺎﺑﺨﺎﻧﯩﺴﯩﺪا ﺋﺎﻳﺪا 600 دەرﮬﻪم ﻣﺎﺋﺎش ﺋﺎﻟﯩﺪﯨﻐﺎن ﮬﯩﻨﺪﯨﺴﺘﺎﻧﻠﯩﻖ ﻛﯩﺘﺎب ﺳﺎﺗﻘﯘﭼﻰ ﺑﯩﻠﻪن ﺋﯚزﯨﺪﯨﻦ ﺑﺎﺷﻘﺎ ﮬﯧﭽﻜﯩﻢ ﻳﻮق ﺋﯩﺪى. ﺋﯘ ﻣﻪﻧﺪﯨﻦ ﺋﻪرەب ﺗﯩﻠﻰ ﺳﻪۋﯨﻴﻪﻣﻨﯩﯔ ﻗﺎﻧﭽﯩﻠﯩﻚ ﺋﯩﻜﻪﻧﻠﯩﻜﯩﻨﻰ ﺳﻮرﯨﺪى.

_ ﺋﯚزۈﻣﻨﯩﯔ ﮬﯚددﯨﺴﯩﺪﯨﻦ ﭼﯩﻘﺎلاﻳﻤﻪن، _ دﯦﺪﯨﻢ ﺟﺎۋاﺑﻪن.

　　_ ﺋﯘﻧﺪاﻗﺘﺎ ﺑﯩﺰ ﺋﻪرەﺑﭽﻪ ﺳﯚزﻟﻪﺷﺴﻪﻛﻤﯘ ﺑﻮﻟﻐﯘدەﻛﻘﯘ _ ﮬﻪ ؟

　　ﺋﯘ ﺑﯩﺮﻧﻪﭼﭽﻪ ﺋﻪرەب ﺷﺎﺋﯩﺮﻟﯩﺮﯨﻨﯩﯔ ﺷﯧﺌﯩﺮﯨﻨﻰ ﺗﻪﻳﻴﺎرلاپ ﻗﻮﻳﻐﺎﻧﯩﻜﻪن، ﮬﺎﻳﺎﺟﺎن ﺑﯩﻠﻪن دﯦﻜلاﻣﺎﺗﺴﯩﻴﻪ ﻗﯩﻠﯩﺸﻘﺎ ﺑﺎﺷﻠﯩﺪى.

　　_ ﭼﯜﺷﯩﻨﻪﻟﯩﺪﯨﯖﯩﺰﻣﯘ؟

　　_ ﺋﺎزراق ﭼﯜﺷﻪﻧﺪﯨﻢ، ﻣﻪن ﻣﯘﮬﻪﺑﺒﻪت ﻟﯩﺮﯨﻜﯩﻠﯩﺮﯨﻨﯩﯔ ﭘﺎدﯨﺸﺎﮬﻰ دەپ ﻧﺎم ﺋﺎﻟﻐﺎن ﺷﺎﺋﯩﺮ ﻧﯩﺰار ﻗﯘﺑﺒﺎﻧﯩﻨﯩﯔ ﺷﯧﺌﯩﺮﻟﯩﺮﯨﻨﻰ ﺋﯩﻨﮕﻠﯩﺰﭼﯩﺪﯨﻦ ﻛﯚرۈپ ﺑﺎﻗﻘﺎﻧﻤﻪن. ﺋﺎﻣﯧﺮﯨﻜﯩﻠﯩﻖ ﺋﻪرەب ﺷﺎﺋﯩﺮى ﺷﻪرﯨﻒ ﺋﻪﻟﻤﯘﺳﺎﻧﯩﯔ ﺷﯧﺌﯩﺮﻟﯩﺮﯨﻨﻰ ﻳﺎﻗﺘﯘرﯨﻤﻪن.

　　_ ﻣﺎﺷﺎﺋﺎﻟلا، ﻣﺎﻧﺎ ﺑﯘ ﻳﻪردە ﻧﯩﺰار ﻗﯘﺑﺒﺎﻧﯩﻨﯩﯔ ﻗﻪﺳﯩﺪﯨﻠﻪر ﺗﻮﭘﻠﯩﻤﻰ ﺑﺎر، ﺋﺎﯕلاڭ - ﮬﻪ ؟

　　ﺋﯘ ﺋﺎﻳﺎﻟلارﻧﯩﯔ ﺗﯧﻨﻰ رﯦﻠﯩﺴﻘﺎ ﺋﻮﺧﺸﺎﻳﺪۇ، ﺋﻪرﻟﻪر ﮔﻮﻳﺎ ﭘﺎراۋوز دﯦﮕﻪﻧﺪەك ﻣﯩﺴﺮاﻟﯩﺮى ﺑﺎر ﺑﯩﺮ ﺷﯧﺌﯩﺮﻧﻰ ﺋﻮﻗﯘدى.

　　_ ﺑﯩﻠﻪﻣﺴﯩﺰ، ﻣﻪن ﺳﯩﺰدەك ﺷﺎﺋﯩﺮ ﺋﻪﻣﻪس، ﻟﯧﻜﯩﻦ ﺷﯧﺌﯩﺮﻧﻰ ﻳﺎﺧﺸﻰ ﻛﯚرﯨﻤﻪن، 15 - 16 ﻳﺎش ﭼﺎﻏﻠﯩﺮﯨﻤﺪﯨﻦ ﺑﺎﺷلاپ ﻛﯩﺘﺎب ﺋﻮﻗﯘش ۋە ﮬﯚرﻟﯜك ﺋﯜﭼﯜن ﻛﯜرەش ﻗﯩﻠﯩﺶ ﻣﯧﻨﯩﯔ ﮬﺎﻳﺎت ﻧﯩﺸﺎﻧﯩﻢ ﺑﻮﻟﯘپ ﻗﺎﻟﻐﺎن. ﻗﻮﻟﯘﻣﻐﺎ ﻗﻮراﻟﻤﯘ ﺋﺎﻟﻐﺎن، ﻳﺎﺳﯩﺮ ﺋﺎراﭘﺎﺗﻘﺎ ﺋﻪﮔﯩﺸﯩﭗ ﺳﯩﻴﺎﺳﯩﻲ ﭘﺎﺋﺎﻟﯩﻴﻪﺗﻠﻪرﮔﻪ ﻗﺎﺗﻨﺎﺷﻘﺎن، ﺗﯜرﻣﯩﺪﯨﻤﯘ ﻳﺎﺗﻘﺎن، ﺋﺎﭘﺘﻮﺑﯘﺳﻘﺎ ﭘﯘل ﻳﻮق ﺗﺎلاي ﻗﯧﺘﯩﻢ ﺷﻪﮬﻪردﯨﻦ - ﺷﻪﮬﻪرﮔﻪ ﭘﯩﻴﺎدە ﻗﺎﭼﻘﺎن. ﻛﯜن - ﻛﯜﻧﻠﻪپ ﺋﺎﭼﻤﯘ ﻗﺎﻟﻐﺎن. ﺋﯩﻤﺎراﺗﻘﺎ ﻛﯧﻠﯩﭗ 7 - 8 ﻳﯩﻠﻠﯩﻖ ﺳﻪرﺳﺎﻧﭽﯩﻠﯩﻘﺘﯩﻦ ﻛﯧﻴﯩﻦ ﺑﯘ ﻛﯩﺘﺎﺑﺨﺎﻧﯩﻨﻰ ﺷﯧﺮﯨﻚ ﺋﯧﭽﯩﯟاﻟﺪﯨﻢ. ﻧﯧﻤﯩلا ﺑﻮﻟﺴﯘن ﮬﺎﻳﺎﺗﺘﯩﻜﻰ ﺑﯩﺮ ﻧﯩﺸﺎﻧﯩﻤﻨﻰ ﺋﯩﺸﻘﺎ ﺋﺎﺷﯘردۇم. ﺑﯩﺮاق، ﺑﯩﺮەر ﻗﯧﺘﯩﻢ ﺋﯩﭽﯩﻤﺪﯨﻦ ﺋﯧﭽﯩﻠﯩﭗ ﻛﯜﻟﯜپ ﺑﺎﻗﻤﯩﺪﯨﻢ. ﺑﯩﺰ ﭘﻪﻟﻪﺳﺘﯩﻨﻠﯩﻜﻠﻪرﻧﻰ ﻳﻪﮬﯘدﯨﻴلارﻣﯘ، ﺑﺎﺷﻘﺎ ﺋﻪرەب دۆﻟﻪﺗﻠﯩﺮﯨﻤﯘ ﻳﺎﺧﺸﻰ ﻛﯚرﻣﻪﻳﺪۇ. دۇﻧﻴﺎدا ﺑﯩﺰﮔﻪ ﺋﻮرۇن ﻳﻮق. ﭼﯜﻧﻜﻰ، ﺑﯩﺮ ﻣﯩﻠﻠﻪت ﺋﯚز ۋەﺗﯩﻨﯩﺪە ﻗﺎﻧﭽﯩﻠﯩﻚ ﺧﺎر، ﻗﺎﻧﭽﯩﻠﯩﻚ ﺗﯚۋەن ﺑﻮﻟﺴﯩﻤﯘ ﻳﯩﻘﯩﻠﻐﺎﻧﺪا ﺋﯚز ﻳﯧﺮﯨﮕﻪ ﻳﯩﻘﯩﻠﯩﺪۇ. ﮬﺎﻣﺎن ﺑﯩﺮ ﻛﯜﻧﻰ ﻗﻪددﯨﻨﻰ ﻛﯚﺗﯜرﯨﺪۇ. ﻛﯩﺸﻰ ﻳﯘرﺗﯩﺪا ﻗﺎﻧﭽﯩﻠﯩﻚ ﻣﻪﺋﯩﺸﻪت ﻛﯚرﺳﯩﻤﯘ ﻣﻪﯕﮕﯜ ﺋﯩﻜﻜﯩﻨﭽﻰ ﭘﯘﻗﺮا ﺳﺎﻧﯩﻠﯩﺪۇ … ﮬﺎﻳﺎﺗﻨﯩﯔ ﻗﺎﺗﺘﯩﻘﭽﯩﻠﯩﻘﻰ ﻣﯧﻨﻰ ۋاﻗﯩﺘﺴﯩﺰ ﻗﯧﺮﯨﺘﯩﭗ ﻗﻮﻳﺪى. ﺑﻪﻟﻜﯩﻢ ﺳﯩﺰﮔﯩﻤﯘ ﭼﻮڭ ﻛﯚرۈﻧﯜپ ﻛﻪﺗﻜﻪﻧﺪﯨﻤﻪن. ﺑﯘ ﻳﯩﻞ ﺋﻪﻣﺪﯨلا 36 ﻳﺎﺷﻘﺎ ﻛﯩﺮدﯨﻢ.

　　ﻣﻪن ﺋﯚز ﻛﯚزۈﻣﮕﻪ ﺋﯩﺸﻪﻧﻤﻪي ﻗﺎﻟﺪﯨﻢ. ﺋﺎﻟﺪﯨﻤﺪا ﻳﯜزﻟﯩﺮﯨﮕﻪ ﻗﺎت - ﻗﺎت ﻗﻮرۇق ﭼﯜﺷﻜﻪن، ﭼﺎﭼﻠﯩﺮى ﭼﯜﺷﯜپ ﺗﺎﻗﯩﺮ ﺑﯧﺸﯩﺪا ﺋﺎﻧﺪا - ﺳﺎﻧﺪا ﺗﯜك ﻗﺎﻟﻐﺎن 63 ﻳﺎﺷﻠﯩﻖ ﺑﯩﺮ ﺑﻮۋاي ﺗﯘراﺗﺘﻰ. ﺑﯘ ﺑﺎي _ ﺑﺎﻳﺎﺷﺎت ﺋﻪرﻛﯩﻦ ﺋﻪرەب دۆﻟﯩﺘﯩﻤﯘ ﺋﯘﻧﯩﯔ ﭘﻪﻟﻪﺳﺘﯩﻨﻠﯩﻚ ﺋﯩﻜﻪﻧﻠﯩﻜﯩﺪەك ﮬﻪﻗﯩﻘﯩﻲ ﺳﺎلاﮬﯩﻴﯩﺘﯩﻨﻰ ﻳﯘﺗﯘۋﯦﺘﻪﻟﻤﯩﮕﻪﻧﯩﺪى. ﺋﻪﻛﺴﯩﭽﻪ ﻧﻪﮔﯩلا ﺑﺎرﺳﯘن ﭘﻪﻟﻪﺳﺘﯩﻨﻠﯩﻚ دﯦﮕﻪن ﺑﯘ ﺋﯩﺴﯩﻢ ﮔﻮﻳﺎ ﻗﯘﻟﻠﯘق ﺗﺎﻣﻐﯩﺴﯩﺪەك ﺋﯘﻧﻰ ﺋﺎزاﺑلاﻳﺘﺘﻰ. ﺑﯘ ﺋﺎزاب، ﺋﻮﺗﻨﯩﯔ ﺋﯩﭽﯩﺪە ﻛﯚﻳﮕﯜﭼﯩﻠﻪرﻧﯩﯖﻜﯩﺪﯨﻦ ﻧﻪﭼﭽﻪ ﮬﻪﺳﺴﻪ ﻛﯜﭼﻠﯜك ﺑﻮﻟﻐﺎن، ﺋﻮﺗﻨﯩﯔ ﺗﯧﺸﯩﺪا ﻛﯚﻳﯜۋاﺗﻘﺎن ﺑﯩﺮ ﻣﯘﺳﺎﭘﯩﺮﻧﯩﯔ ﺋﯚز ۋەﺗﯩﻨﯩﻨﻰ ﺳﯧﻐﯩﻨﯩﺶ ۋە ۋﯨﺠﺪان ﺋﻮﺗﯩﺪا ﭘﯘﭼﯩﻠﯩﻨﯩﺶ ﺋﺎزاﺑﻰ ﺋﯩﺪى. ﻣﺎﺳﻘﺎت ﻛﻮﭼﯩﺴﯩﺪﯨﻜﻰ ﺋﯘﻳﻐﯘر

　　ﺋﻮﻣﻤﺎﻧﻐﺎ ﺋﯩﭽﻜﯩﺮﯨﻠﻪپ ﻛﯩﺮﮔﻪﻧﺴﯧﺮى، ﺑﯩﺰ ﺋﯚزﯨﻤﯩﺰﻧﻰ ﻗﻪدﯨﻤﻜﻰ زاﻣﺎﻧﺪﯨﻜﻰ ﺑﯩﺮ دۆﻟﻪﺗﺘﻪ ﻛﯧﺘﯩﯟاﺗﻘﺎﻧﺪەك ﮬﯧﺲ ﻗﯩﻠﯩﺸﻘﺎ ﺑﺎﺷﻠﯩﺪۇق. ﺑﯩﺮەﻳﻤﻰ ﺑﺎزﯨﺮﯨﺪا ﻛﯚرﮔﻪن ﺧﺎم ﻛﯧﺴﻪﻛﺘﯩﻦ ﻗﻮﭘﯘرۇﻟﻐﺎن لاي ﻛﯜﻧﮕﯜرﯨﻠﯩﻚ ﺋﯧﮕﯩﺰ ﺗﺎﻣلار، ﺗﺎﻣلارﻧﯩﯔ ﭘﯘﭼﯘﻗﻠﯩﺮﯨﺪا ﺋﺎﭘﺘﺎپ ﺳﯘﻧﯘپ ﺑﯘﻗﯘﻟﺪاۋاﺗﻘﺎن ﻣﯩﯖﻠﯩﻐﺎن ﻛﯚك ﻛﻪﭘﺘﻪر؛ ﻳﻮل ﺑﻮﻳﻰ ﺋﺎدەﻣﮕﻪ ﭘﺎت - ﭘﺎت ﺳﺎﻟﻘﯩﻦ ﺗﯘﻳﻐﯘ ﺑﻪﺧﺶ ﺋﯧﺘﯩﺪﯨﻐﺎن ﻳﯧﺸﯩﻞ ﺋﯧﺘﯩﺰلار، ﺑﺎغ - ۋاراﻧلار؛ ﺋﯩﺴﺴﯩﻘﺘﺎ ﺋﯧﺸﻪك ﻣﯩﻨﯩﭗ ﻛﯧﺘﯩﯟاﺗﻘﺎن ﺋﻮﻣﻤﺎﻧﻠﯩﻖ ﺑﻮۋاي؛ ﻳﻮﻟﻨﯩﯔ ﺋﻮﺗﺘﯘرﯨﺪﯨﻜﻰ ﺧﻮرﻣﺎ دەرﯨﺨﻰ ﺗﯜۋﯨﮕﻪ ﺗﺎﺷﺘﯩﻦ ﺗﺎراﺷلاپ ﻳﺎﺳﺎﻟﻐﺎن ﻗﯩﻴﭙﺎش ﻛﻮزﯨﻐﺎ ﭼﯜﺷﯜۋاﺗﻘﺎن ﺳﯘ؛ ﮬﯧﺠﯩﺮ ﻗﺎﭼﺎ، ﺋﯩﯟرﯨﻖ؛ ﻣﺎﺳﻘﺎت ﺷﻪﮬﯩﺮﯨﮕﻪ ﻳﯧﻘﯩﻦ ﺋﺎﭼﺎﻟﺪﯨﻜﻰ ﮬﻪﻳﻜﻪﻟﺘﺎراﺷﻨﯩﯔ ﺋﺎﺟﺎﻳﯩﭗ ﺋﻪﺳﯩﺮى _ ﺋﺎﻟﺘﯘن ﻧﻪﻗﯩﺸﻠﯩﻚ ﺳﺎﻧﺪۇﻗﻨﯩﯔ ﻛﯚﺗﯜرۈﻟﯜپ ﺗﯘرﻏﺎن ﺋﺎﻏﺰﯨﺪﯨﻦ ﻛﯚرۈﻧﯜپ ﻗﺎﻟﻐﺎن زەر ﺑﺎﺳﻘﺎن ﻛﯩﻴﯩﻢ - ﻛﯧﭽﻪك ۋە ﺋﯜﻧﭽﻪ - ﻣﻪرۋاﻳﯩﺖ ... ﺑﯩﺰ ﮔﻮﻳﺎ ﺋﻪﻟﻰ ﺑﺎﺑﺎ ۋە ﻗﯩﺮﯨﻖ ﻗﺎراﻗﭽﻰ ﻣﯘﺷﯘ ﻳﻪردﯨﺪەك ﮬﯧﺲ ﻗﯩﻠﺪۇق. ﺋﻮﻣﻤﺎﻧﻨﯩﯔ ﭘﺎﻳﺘﻪﺧﺘﻰ ﻣﺎﺳﻘﺎت _ ﺑﯩﺮ ﺗﯩﻠﺴﯩﻤﺎت ﺋﯩﻜﻪن. ﺑﯩﺰ ﺑﯘ ﺷﻪﮬﻪرﮔﻪ ﻛﯩﺮﮔﯩﻨﯩﻤﯩﺰﻧﯩﻤﯘ ۋە ﭼﯩﻘﻘﯩﻨﯩﻤﯩﺰﻧﯩﻤﯘ ﺑﯩﻠﻪﻟﻤﯩﺪۇق. ﺑﯩﺮدەم ﻣﺎﯕﺴﺎق ﻗﻪدﯨﻤﯩﻲ، ﺑﯩﺮﻗﻪدەم ﻣﺎﯕﺴﺎق زاﻣﺎﻧﯩﯟى؛ ﺋﯘﻳﺎﻗﻘﺎ ﻗﺎرﯨﺴﺎق ﺗﺎغ، ﺑﯘﻳﺎﻗﻘﺎ ﻗﺎرﯨﺴﺎق دﯦﯖﯩﺰ. ﺋﯧﮕﯩﺰ ﺑﯩﻨﺎلارﻏﺎ ﻗﺎراپ ﻣﺎﺳﻘﺎﺗﻘﺎ ﻛﯩﺮﯨﭗ ﺑﻮﻟﺪۇق دﯦﮕﻪﻧﺪە ﺳﻪﮬﺮا ﺗﯜﺳﯩﻨﻰ ﺋﺎﻟﻐﺎن ﺧﻮرﻣﯩﻠﯩﻖ ﺑﺎﻏلار، ﺋﯧﺘﯩﺰلار، ﺋﯚي - ﺋﯩﻤﺎرەﺗﺴﯩﺰ، ﺋﺎدەﻣﺴﯩﺰ ﺋﯘزۇﻧﺪﯨﻦ - ﺋﯘزۇن ﺗﺎﺷلاﻧﺪۇق ﻳﻪرﻟﻪر؛ ﺑﯩﺮەر ﻳﯧﺮﯨﻢ ﺳﺎﺋﻪﺗﺘﯩﻦ ﻛﯧﻴﯩﻦ ﻛﯚرۈﻧﯜپ ﻗﺎﻟﯩﺪﯨﻐﺎن ﺋﯩﻜﻜﻰ ﻳﺎﻧﺪﯨﻜﻰ ﺗﺎﻏﺪا ﺋﺎﻟﯩﻘﺎﻧﭽﻪ ﺑﻮش ﻳﻪر ﻗﻮﻳﻤﺎي ﺳﯧﻠﯩﻨﻐﺎن ﻏﯘﭼﭽﯩﺪە ﺋﯚﻳﻠﻪر، ﺋﯩﻨﭽﯩﻜﻪ ﺋﯜﭼﻪﻳﺪەك ﻛﻮﭼﺎ؛ ﻣﻪرﻣﻪر ﻗﻪﺳﯩﺮ، ﺋﻪﻳﻨﻪك ﺳﺎراﻳلار، ﺋﺎرﻗﯩﺪﯨﻦ ﻳﻪﻧﻪ ﻛﯚﭘﻜﯚك دﯦﯖﯩﺰ ۋە ﺗﺎغ، ﻳﺎن - ﻳﯧﻨﯩﺪا ﻣﯩﻐﯩﻠﺪاپ ﺗﯘرﻏﺎن ﻛﯩﺸﯩﻠﻪر … ﻣﺎﻧﺎ ﺑﯘ ﺋﻮﻣﻤﺎﻧﻨﯩﯔ ﭘﺎﻳﺘﻪﺧﺘﻰ ﻣﺎﺳﻘﺎت ﺋﯩﺪى. ﮔﯜﻟﺒﺎﮬﺎر ﮬﺎﺟﻰ ﺧﯧﻨﯩﻢ ﺑﯩﻠﻪن ﻳﺎﺳﯩﻦ ﮬﺎﺟﻰ ﺑﯩﺰﻧﯩﯔ ﻛﯧﻠﯩﺶ ۋاﻗﺘﯩﻤﯩﺰﻧﻰ ﭘﻪﻣﻠﻪپ ﺋﺎﻟﺪﯨﻨﺌﺎلا ﺋﺎﻟﺪﯨﻤﯩﺰﻏﺎ ﭼﯩﻘﯩﭗ ﺗﯘرﻏﺎﻧﯩﻜﻪن. ﮔﻪرﭼﻪ ﺑﯩﺰ ﺑﯘرۇن ﺋﺎﻧﭽﻪ ﺗﻮﻧﯘﺷﯘپ ﻛﻪﺗﻤﯩﺴﻪﻛﻤﯘ، ﺋﯘﻳﻐﯘرﻧﯩﯔ ﺋﺎۋازﯨﻨﻰ ﺋﺎﯕﻠﯩﻐﯩﻠﻰ ﺑﻮﻟﻤﺎﻳﺪﯨﻐﺎن ﻳﺎﻗﺎ ﻳﯘرﺗﺘﯩﻜﻰ ﻧﺎﺗﻮﻧﯘش ﺑﯩﺮ ﻛﻮﭼﯩﺪا ﺑﯩﺮ - ﺑﯩﺮى ﺑﯩﻠﻪن ﺋﯘﭼﺮاﺷﻘﺎن ﺗﯚت ﺋﯘﻳﻐﯘرﻧﯩﯔ ﺧﯘﺷﺎﻟﻠﯩﻘﯩﻐﺎ ﮬﯧﭽﻨﯧﻤﻪ ﺗﻮﻏﺮا ﻛﻪﻟﻤﻪﻳﺘﺘﻰ_ ﺋﯘﻳﻐﯘرﻧﯩﯔ دۇﻧﻴﺎۋى ﻏﯧﺮﯨﺒﻠﯩﻘﻰ ۋەﺗﻪﻧﺪﯨﻦ ﻧﻪﭼﭽﻪ ﻣﯩﯔ ﻛﯩﻠﻮﻣﯧﺘﯩﺮ ﻳﯩﺮاﻗﻠﯩﻘﺘﺎ ﺑﯩﺮ ﭘﻪس ﻏﻪم - ﻗﺎﻳﻐﯘﺳﯩﺰ ﻗﯩﺰﻏﯩﻨﻠﯩﻘﻘﺎ، ﺋﯘرۇق - ﺗﯘﻏﻘﺎﻧلارﭼﻪ ﺧﯘﺷﺎﻟﻠﯩﻘﻘﺎ ۋە ﮬﺎﻳﺎﺟﺎﻧﻠﯩﻖ ﺷﯧﺌﯩﺮﻏﺎ ﺋﺎﻳلاﻧﺪى. ﻣﻪن ﻣﺎﻧﺎ ﻣﯘﺷﯘﻧﺪاق ﺟﻪم ﺑﻮﻟﯘﺷلارﻧﻰ ﺗﻪﺳﯟﯨﺮﻟﻪپ «ﻳﯘرﺗﺪاﺷلار» دﯦﮕﻪن ﺷﯧﺌﯩﺮﯨﻤﺪا ﻣﯘﻧﺪاق ﻳﺎزﻏﺎﻧﯩﺪﯨﻢ: ……………
دۇﺑﻪي ﺷﻪﮬﯩﺮى ﺗﯩﻠﺴﯩﻤﺎت ﺋﻪﻳﻨﻪك
ﻳﯩﺘﻜﻪن دەرەخ ﺋﯚزﯨﻨﻰ ﺋﯩﺰدەر،
ﻛﻮﭼﯩﺪا
ﺋﻮرۇق ﺋﻪرۋاﮬلار ﺋﯘﻳﻐﯘر ﺑﯩﺰ دەر.
ﺋﯘﻳﻐﯘر - ﺋﯘﻳﻐﯘرﻏﺎ ﺗﺎرﺗﯩﻠﻐﺎن ﭘﻪردە،
ﭘﻮﻟﯘ ﺑﯩﻠﻪن ﻟﻪﯕﻤﻪن ﺑﺎر ﻳﻪردە،
ﺋﯘﻳﻐﯘرﻧﻰ ﻛﯚردۈم.

　　ﺋﯘلار ﺑﯩﺰﻧﯩﯔ ﻛﯧﻠﯩﺸﯩﻤﯩﺰﮔﻪ ﺋﯜﻟﮕﯜرﺗﯜپ ﭘﻮﻟﯘ دۈﻣﻠﻪپ ﻗﻮﻳﻐﺎﻧﯩﻜﻪن. ﺑﯩﺰ ﺋﻮﺧﺸﯩﻐﺎن ﭘﻮﻟﯘﻏﺎ ﺋﯩﺸﺘﯩﮭﺎ ﺑﯩﻠﻪن ﺋﯧﻐﯩﺰ ﺗﻪﮔﻜﻪچ، ﻗﯩﺰﻏﯩﻦ ﭘﺎراﯕﻐﺎ ﭼﯜﺷﯜپ ﻛﻪﺗﺘﯘق.

　　ﮔﯜﻟﺒﺎﮬﺎر ﺧﯧﻨﯩﻤﻨﯩﯔ ﺗﻪﺳﯩﺮﻟﯩﻚ ﺳﻪرﮔﯜزەﺷﺘﯩﻠﯩﺮى، ﺟﺎﺳﺎرﯨﺘﻰ، ﺗﻪۋەﻛﻜﯜﻟﭽﯩﻠﯩﻜﻰ _ ﺳﻮدا ﺳﺎﮬﻪﺳﯩﺪە ﻣﯘۋەﭘﭙﻪﻗﯩﻴﻪت ﻗﺎزاﻧﻐﺎن ﺋﯘﻳﻐﯘر ﺋﺎﻳﺎﻟﻠﯩﺮﯨﻨﯩﯔ ﺋﻮرﺗﺎق ﻳﻮﻟﻰ ﺑﻮﻟﺴﺎ ﻛﯧﺮەك، دەپ ﺋﻮﻳﻠﯩﺪﯨﻢ. ﺋﯘ دەﺳﻠﻪپ ﮬﯚﻛﯜﻣﻪت ﺋﯩﮕﯩﻠﯩﻜﯩﺪﯨﻜﻰ ﺑﯩﺮ ﺳﻮدا ﺳﺎرﯨﻴﯩﺪا ﭘﺮﯦﻜﺎزﭼﯩﻚ ﺑﻮﻟﻐﺎن. «ﻗﻮرﺳﺎﻗﺘﯩﻦ ﺋﯧﺸﯩﻨﻤﺎﻳﺪﯨﻐﺎن ﺋﺎزﻏﯩﻨﺎ ﻣﺎﺋﺎﺷﻘﺎ ﺑﺎﻏﻠﯩﻨﯩﭗ ﻗﺎﻟﻐﺎﻧﺪﯨﻦ ﻛﯚرە، ﻧﯧﻤﻪ ﺑﻮﻟﺴﺎم ﺑﯩﺮ ﺗﻪۋەﻛﻜﯜﻟﭽﯩﻠﯩﻚ ﻗﯩﻠﯩﭗ ﺑﺎﻗﺎي» دﯦﮕﻪن ﻧﯩﻴﻪﺗﻜﻪ ﻛﻪﻟﮕﻪن ۋە ﭘﯘرﺳﻪﺗﻨﻰ ﭼﯩﯔ ﺗﯘﺗﻘﯘﭼﻰ ﺋﯘﻳﻐﯘر ﺳﻮدﯨﮕﻪرﻟﯩﺮﯨﻨﯩﯔ ﻗﺎﺗﺎرﯨﺪا ﭘﺎﻛﯩﺴﺘﺎﻧﻐﺎ ﭼﯩﻘﻘﺎن. ﺋﯘ ﻳﻪردە ﻳﺎﺳﯩﻨﺠﺎن ﺑﯩﻠﻪن ﺷﯧﺮﯨﻜﻠﯩﺸﯩﭗ ﺋﯩﻜﻜﻰ ﺋﺎرﯨﺪا ﻣﺎل ﻳﯚﺗﻜﯩﮕﻪن. ﺑﯩﺮ ﻗﯧﺘﯩﻢ ﺳﻮدﯨﺪا زﯨﻴﺎن ﺗﺎرﺗﯩﭗ ﮬﻪﻣﻤﻪ دەﺳﻤﺎﻳﯩﺴﯩﺪﯨﻦ ﺋﺎﻳﺮﯨﻠﯩﭗ ﻗﺎﻟﻐﺎن. ﺋﯘﻧﯩﯔ ﺧﺎراﻛﺘﯧﺮﯨﺪﯨﻜﻰ ﮬﺎﻳﺎﺗﻘﺎ ﻗﯩﺰﻏﯩﻨﻠﯩﻖ، ﺗﻪۋەﻛﻜﯜﻟﭽﯩﻠﯩﻚ ۋە ﻳﯧﯖﻰ ﻣﺎﻛﺎن ﺋﯩﺰدەش روﮬﻰ ﺋﯘﻧﻰ ﺟﯩﻢ ﺗﯘرﻏﯘزﻣﯩﻐﺎن. ﺋﯘ ﺑﯩﺮ ﻗﯩﺴﯩﻢ ﺋﯘﻳﻐﯘر ﺋﻮﻗﻪﺗﭽﯩﻠﯩﺮﯨﻨﯩﯔ ﺋﯩﻤﺎراﺗﻘﺎ ﻗﺎﺗﻨﺎۋاﺗﻘﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﺋﺎﯕلاپ، ﺋﯚﺗﻨﻪ ﻗﯩﻠﯩﭗ ﺑﻮﻟﺴﯩﻤﯘ ﺋﯘ ﻳﻪرﮔﻪ ﺑﯧﺮﯨﭗ ﺑﺎﻗﻤﺎﻗﭽﻰ ﺑﻮﻟﻐﺎن. 1997 - ﻳﯩﻠﻰ ﺋﯘ ﺋﯩﻤﺎراﺗﻘﺎ ﻛﻪﻟﮕﻪﻧﺪە، ﻛﻪﻟﮕﯜﺳﯩﺪە ﺋﺎﻟﺘﯘن ﺧﻪزﯨﻨﯩﻨﯩﯔ دەرۋازﯨﺴﯩﻨﻰ ﺋﺎﭼﯩﺪﯨﻐﺎن ﺑﯘ ﭼﻮﻛﺎﻧﻐﺎ ﺑﺎﺷﻘﺎ ﺋﯘﻳﻐﯘرلار ﺋﺎﻧﭽﻪ دﯨﻘﻘﻪت ﻗﯩﻠﯩﭗ ﻛﻪﺗﻤﯩﮕﻪﻧﯩﻜﻪن.
_ ﺑﯘ ﺟﻪرﻳﺎﻧﺪا ﺋﺎﭼﻠﯩﻘﻨﯩﻤﯘ، ﻳﻮﻗﺴﯘزﻟﯘﻗﻨﯩﻤﯘ ﻛﯚردۈم؛ ﺑﺎﺷﻘﺎ ﻛﯜن ﭼﯜﺷﻜﻪﻧﺪە ﻳﯚﻟﻪش ﺋﻮﻳﯩﺪا ﺳﯘﻧﻐﺎن ﺧﻪﻳﺮﻟﯩﻚ ﻗﻮﻟلارﻧﯩﻤﯘ، ﺟﯚﻧﺪەش ﻛﻮﻳﯩﺪا ﺑﻮﻟﻐﺎن ﺋﺎﻟﺪاﻣﭽﻰ ﻛﺎززاﭘلارﻧﯩﻤﯘ ﻛﯚردۈم. ﭼﻪت ﺋﻪﻟﺪە ﭘﯘﻟﻰ ﻳﻮق ﺋﺎدەم ﮬﻪرﻛﯩﻤﮕﻪ ﺋﯧﻐﯩﺮ ﻛﯧﻠﯩﺪﯨﻜﻪن، ﮬﻪﻣﻤﻪ ﺋﺎدەم ﻗﺎﭼﯩﺪﯨﻜﻪن؛ ﭘﯘل ﺗﺎﭘﻘﺎﻧﺪا ﻳﺎﺗﻤﯘ، دۈﺷﻤﻪﻧﻤﯘ ﺧﯘش ﭼﯩﺮاي ﺋﺎﭼﯩﺪﯨﻜﻪن …

　　ﺋﯘ، دۇﺑﻪﻳﮕﻪ ﺗﯩﻘﯩﻠﯩﯟاﻟﻐﺎن ﺋﯘﻳﻐﯘرلاردﯨﻦ ﺗﯜزۈﻛﺮەك ﮬﺎﻟﻠﯩﻨﯩﭗ ﻗﺎﻟﻐﺎن ﺑﯩﺮەرﺳﯩﻨﯩﻤﯘ ﻛﯚرﻣﻪﭘﺘﯘ. ﺋﯘ ﺗﻪۋەﻛﻜﯜل ﻗﯩﻠﯩﭗ، ﺑﯩﺮﺳﯩﺪﯨﻦ ﻧﯧﺴﯩﮕﻪ ﺋﺎﻟﻐﺎن ﺋﺎزﻏﯩﻨﺎ ﻣﻪرۋاﻳﯩﺖ ﺑﯩﻠﻪن ﻗﻮﺷﻨﺎ دۆﻟﻪت ﺋﻮﻣﻤﺎﻧﻐﺎ ﺑﯧﺮﯨﭙﺘﯘ. ﺋﻮﻣﻤﺎن ﺋﯩﻤﺎراﺗﻘﺎ ﻗﺎرﯨﻐﺎﻧﺪا ﻛﻪﻣﺒﻪﻏﻪل دۆﻟﻪت ﺑﻮﻟﻐﺎﭼﻘﺎ، ﺋﯘﻳﻐﯘرلاردﯨﻦ ﺑﯩﺮەرﺳﯩﻨﯩﯖﻤﯘ ﺋﯘ ﻳﻪرﮔﻪ ﺑﯧﺮﯨﭗ ﺑﯧﻘﯩﺶ ﺧﯩﻴﺎﻟﯩﻐﺎ ﻛﻪﻟﻤﯩﮕﻪﻧﯩﻜﻪن. ﺋﯘ ﺋﻮﻣﻤﺎﻧﺪا ﺑﯘ ﺋﺎزﻏﯩﻨﺎ ﻣﻪرۋاﻳﯩﺘﻨﻰ ﮬﻪﻳﺮان ﻗﺎلارﻟﯩﻖ ﮬﺎﻟﺪا ﺑﯩﺮﮔﻪ ﺋﻮن، ﮬﻪﺗﺘﺎ ﻳﯩﮕﯩﺮﻣﻪ ﮬﻪﺳﺴﻪ ﭘﺎﻳﺪﯨﺴﯩﻐﺎ ﺳﯧﺘﯩﭙﺘﯘ. ﺋﺎﻧﺪﯨﻦ دەرﮬﺎل ﺟﯘﯕﮕﻮﻏﺎ ﻗﺎﻳﺘﯩﭗ ﺑﯩﺮ ﻳﻮﻟﻰ ﻳﻪﺗﺘﻪ، ﺳﻪﻛﻜﯩﺰ ﺳﻮﻣﻜﺎ ﻣﻪرۋاﻳﯩﺖ ﻳﯚﺗﻜﻪﭘﺘﯘ. _ ﮬﺎزﯨﺮ ﻣﺎﺳﻘﺎﺗﻨﯩﯔ ﺟﺎۋاﮬﯩﺮات ﺑﺎزﯨﺮﯨﺪا ﻣﯧﻨﻰ ﺗﻮﻧﯘﻣﺎﻳﺪﯨﻐﺎن ﺑﯩﺮەرﻣﯘ دۇﻛﺎﻧﺪار ﻳﻮق، ﺑﯘ ﺋﺎچ ﭘﺎﻗﯩلارﻧﻰ ﺧﯘددى ﮔﯜرۈﭼﻜﻪ ﺗﻮﻳﻐﯘزﻏﺎﻧﺪەك ﺗﻮﻳﻐﯘزۇۋەﺗﺘﯩﻢ. ﺋﯘلار ﻣﻪﻧﺪﯨﻦ ﺳﯧﺘﯩﯟاﻟﻐﺎن ﻣﻪرۋاﻳﯩﺘلارﻧﻰ ﮬﺎزﯨﺮﻣﯘ ﺳﯧﺘﯩﭗ ﺑﻮلاﻟﻤﺎﻳﯟاﺗﯩﺪۇ. ﮬﺎزﯨﺮ ﺋﯘ ﺋﺎﻗﻤﺎس ﺳﻮدا، ﺑﯩﺮاق ﺷﯘ ﻣﻪرۋاﻳﯩﺘلارﻧﯩﯔ ﭘﺎﻳﺪﯨﺴﯩﺪا ﻣﻪن ﻳﻮل ﺗﯧﭙﯩﯟاﻟﺪﯨﻢ. ﺟﯘﯕﮕﻮﻧﯩﯔ ﺋﻪرزان ﻣﺎﻟﻠﯩﺮى ﺋﻪرەﺑﻠﻪرﻧﯩﯖﻤﯘ ﺋﯩﺸﺘﯩﮭﺎﺳﯩﻨﻰ ﺋﯧﭽﯩﯟەﺗﺘﻰ. ﮬﺎزﯨﺮ ﺋﺎﻳﺮوﭘﯩلان ۋە ﭘﺎراﺧﻮﺗلاردا ﻣﺎل ﻳﯚﺗﻜﻪپ، ﺧﻪﻧﺰۇلار ﺑﯩﻠﻪن ﺑﯩﻠﻠﻪ ﻳﻪرﻣﻪﻧﻜﯩﻠﻪرﮔﻪ ﻗﺎﺗﻨﯩﺸﯩﯟاﺗﯩﻤﻪن. ﺑﻪﻟﻜﯩﻢ ﺋﯩﻤﺎراﺗﻘﺎ ﻗﺎرﯨﻐﺎﻧﺪا ﺳﯩﻠﻪرﮔﻪ ﺋﻮﻣﻤﺎن ﻛﻮﻧﺎ ۋە ﻛﻪﻣﺒﻪﻏﻪل ﻛﯚرۈﻧﯜپ ﻛﻪﺗﻜﻪﻧﺪۇ؟ ﺑﯩﻠﻪﻣﺴﯩﺰ، ﭘﯘل ﺗﺎﭘﻘﺎن ﻳﻪرﻟﻪر ﺋﺎدەﻣﻨﯩﯔ ﻛﯚزﯨﮕﻪ ﺋﻮت ﻛﯚرۈﻧﯩﺪۇ. ﭼﻪت ﺋﻪﻟﻨﯩﯔ ﮬﻪرﻗﺎﻧﺪاق ﻳﯧﺮﯨﺪە ﻣﻪن ﺋﯜﭼﯜن ﻣﺎﺳﻘﺎت ﻛﻮﭼﯩﻠﯩﺮﯨﺪەك ﭼﯩﺮاﻳﻠﯩﻖ ۋە ﭘﺎﻛﯩﺰ ﻳﻪر ﻳﻮق ... ﻛﻪﭼﺘﻪ ﮔﯜﻟﺒﺎﮬﺎر ﮬﺎﺟﻰ ﺧﯧﻨﯩﻤﻨﯩﯔ ﮔﻪﭘﻠﯩﺮﯨﮕﻪ ﻣﻪﭘﺘﯘن ﺑﻮﻟﻐﺎن ﮬﺎﻟﺪا ﺋﺎﻳﺎﻟﯩﻢ ﺑﯩﻠﻪن ﻣﺎﺳﻘﺎت ﻛﻮﭼﯩﻠﯩﺮﯨﻨﻰ ﺋﺎﻳلاﻧﺪۇق. ﻗﺎﺗﺎر - ﻗﺎﺗﺎر ﺋﻪﺗﯩﺮ دۇﻛﺎﻧﻠﯩﺮى، رەﯕﮕﺎرەڭ ﭼﯩﺮاﻏلار ۋاﻟﯩﻠﺪاپ ﺗﯘرﻏﺎن ﺑﻮﺗﻜﺎ - ﭘﻪﺷﺘﺎﺧﺘﯩلار، ﻏﯘۋا ﻗﺎراﯕﻐﯘﻟﯘﻗﺘﺎ ﭘﻪﺳﻜﻪ ﺳﺎﯕﮕﯩﻠﯩﻐﺎن ﺗﺎﻏلار، ﺗﺎر ﻛﻮﭼﯩلارﻧﯩﯔ ﺋﺎﻳﯩﻐﯩﺪﯨﻜﻰ دﯦﯖﯩﺰ … ﺑﯩﺮﻧﻪﭼﭽﻪ ﻛﯜن ﺑﯘ ﻛﻮﭼﯩلار ﻣﺎﯕﯩﻤﯘ ﺋﻮت ﻛﯚرۈﻧﯜپ ﻛﻪﺗﺘﻰ.

　　ﻳﺎۋروﭘﺎدﯨﻦ ﻛﻪﻟﮕﻪن ﻣﯘﺳﯘﻟﻤﺎن

　　ﻛﯚﭘﻨﻰ ﻛﯚرﮔﻪن ﺟﺎﮬﺎﻧﻜﻪزدﯨﻠﻪرﻧﯩﯔ ﺋﯧﻴﺘﯩﺸﯩﭽﻪ، ﺋﯩﻤﺎرات ﺑﯩﻠﻪن ﻛﺎﻧﺎدا ﺋﻪڭ ﺋﻪﻣﯩﻦ، ﺑﯩﺨﻪﺗﻪر دۆﻟﻪت ﺋﯩﻜﻪن. ﺋﻪﮔﻪر ﮔﻮﻟلاﻧﺪﯨﻴﯩﺪﯨﻦ ﻛﻪﻟﮕﻪن ﺑﯩﺮ ﻛﻮﻣﭙﻴﯘﺗﯧﺮ ﺋﯘﺳﺘﯩﺴﻰ ﺑﯩﻠﻪن ﺗﺎﺳﺎدﯨﭙﯩﻲ ﻣﯘﯕﺪﯨﺸﯩﭗ ﻗﺎﻟﻤﯩﻐﺎن ﺑﻮﻟﺴﺎم، ﺗﻪﺳﻪۋۋۇرۇﻣﺪﯨﻜﻰ «ﻳﯧﺸﯩﻞ ﻳﺎۋروﭘﺎ» ﻛﯚز ﺋﺎﻟﺪﯨﻤﺪﯨﻜﻰ ﺑﯘ ﻗﺎﻗﺎس دﯨﻴﺎرﻏﺎ ﻧﯩﺴﺒﻪﺗﻪن ﻣﻪﯕﮕﯜ ﺗﯩﻨﭽﻠﯩﻖ ۋە ﺧﺎﺗﯩﺮﺟﻪﻣﻠﯩﻜﻨﯩﯔ ﺑﻪﻟﮕﯩﺴﻰ ﺑﻮﻟﯘپ ﻗﯧﻠﯩﯟەرﮔﻪن ﺑﻮلاﺗﺘﻰ.

　　ﺑﯩﺮ ﻛﯜﻧﻰ ﻧﺎﻣﺎزدﯨﮕﻪردﯨﻦ ﻛﯧﻴﯩﻦ دۇﺑﻪﻳﺪﯨﻦ ﺋﻪﻟﺌﻪﻳﯩﻦ ﺷﻪﮬﯩﺮﯨﮕﻪ ﻗﺎﻳﺘﻤﺎﻗﭽﻰ ﺑﻮﻟﺪۇم. ﺑﯩﺮ ﮔﻮﻟلاﻧﺪﯨﻴﯩﻠﯩﻚ ﻣﯘﺳﯘﻟﻤﺎن ﺑﯩﻠﻪن ﺳﻪﭘﻪرداش ﺑﻮﻟﯘپ ﻗﺎﻟﺪﯨﻢ. ﺋﯘ ﮔﻮﻟلاﻧﺪﯨﻴﯩﺪە ﺑﯩﺮ ﻛﻮﻣﭙﻴﯘﺗﯧﺮ ﺷﯩﺮﻛﯩﺘﯩﺪە ﺋﯩﺸﻠﻪﻳﺪﯨﻜﻪن.

　　_ ﻣﻪن ﺑﯘ دۆﻟﻪﺗﻨﻰ ﻳﺎﺧﺸﻰ ﻛﯚرۈپ ﻗﺎﻟﺪﯨﻢ، _ دﯦﺪى ﺋﯘ ﮬﺎﻳﺎﺟﺎن ﺑﯩﻠﻪن _ ﮔﻪرﭼﻪ ﻛﻪﻟﮕﯩﻨﯩﻤﮕﻪ ﺋﯜچ ﻛﯜﻧلا ﺑﻮﻟﻐﺎن ﺑﻮﻟﺴﯩﻤﯘ، ﻣﻪن ﺑﯘ دۆﻟﻪﺗﺘﻪ ﺋﯩﺸﻠﻪپ ﻗﯧﻠﯩﺸﻨﻰ ﺋﻮﻳلاۋاﺗﯩﻤﻪن. ﻧﻪﮔﯩلا ﻗﺎرﯨﺴﺎڭ ﻣﯘﺳﯘﻟﻤﺎن، ﻛﯚﯕﻠﯜڭ ﺋﯧﭽﯩﻠﯩﭗ ﻛﯧﺘﯩﺪۇ. ﮬﯧﭽﻜﯩﻢ ﮬﯧﭽﻜﯩﻤﻨﯩﯔ ﮬﻪﻗﻘﯩﮕﻪ ﺧﯩﻴﺎﻧﻪت ﻗﯩﻠﻤﺎﻳﺪﯨﻜﻪن، ﺑﯘلاﯕﭽﯩﻠﯩﻖ، ﻗﻮرﻗﯘﺗﯘش، ﺑﻮزەك ﺋﯧﺘﯩﺶ ﻳﻮق ﺋﯩﻜﻪن. ﺑﯩﺮەر ﻧﻪرﺳﻪﯕﻨﻰ ﺋﯘﻧﺘﯘپ ﻗﯧﻠﯩﭗ، 15 - 20 ﻣﯩﻨﯘﺗﺘﯩﻦ ﻛﯧﻴﯩﻦ ﺋﯩﺰدەپ ﻛﻪﻟﺴﻪڭ، ﺋﯘﻧﯩﯖﻐﺎ ﮬﯧﭽﻜﯩﻢ ﭼﯧﻘﯩﻠﻤﺎﻳﺪﯨﻜﻪن، ﺗﯘرﻏﺎن ﺟﺎﻳﺪا ﺗﯘرﯨﺪﯨﻜﻪن. ﻧﯧﻤﯩﺪﯦﮕﻪن ﺋﻪﻣﯩﻦ دۆﻟﻪت - ﺑﯘ _ ﻣﻪن ﻳﺎۋروﭘﺎﻟﯩﻖ، ﻟﯧﻜﯩﻦ ﻳﺎۋروﭘﺎدﯨﻜﻰ ﮬﻪرﻗﺎﻧﺪاق ﺑﯩﺮ دۆﻟﻪﺗﺘﻪ ﭘﯘل ﻗﺎﭘﭽﯘﻗﯩﻨﻰ ﻣﯘﻧﺪاق ﺋﺎﺷﻜﺎرا ﺋﯧﺴﯩﭗ ﻣﺎﯕﺎﻟﻤﺎﻳﻤﻪن، ﻛﻪﻳﻨﯩﻤﮕﻪ ﭼﯜﺷﯜۋاﻟﯩﺪﯨﻐﺎن ﺋﻮﻏﺮى ﻳﺎﻛﻰ ﺑﯘلاﯕﭽﯩﺪﯨﻦ ﺋﻪﻧﺴﯩﺮەپ ﻳﯜرﯨﻜﯩﻢ ﺳﯘ. دﯦﻤﯩﺴﯩﻤﯘ ﻛﯜﭘﻜﯜﻧﺪۈزدە ﺑﯘﻧﺪاق ﺋﯩﺸلار داﺋﯩﻢ ﻛﯚزﮔﻪ ﭼﯧﻠﯩﻘﯩﭗ ﺗﯘرﯨﺪۇ، ﮬﻪﺗﺘﺎ ﺳﺎﻗﭽﯩلارﻧﯩﻤﯘ ﺋﯘرۇپ - ﭼﻪﻳﻠﯩﯟﯦﺘﯩﭗ، ﺑﯘلاﻳﺪﯨﻐﺎﻧﻨﻰ ﺑﯘلاپ ﻗﺎﭼﯩﺪۇ. ﭘﺎھ، ﺋﯩﻤﺎرات ﻳﻮﻟﻠﯩﺮى، ﮔﻮﻳﺎ ﻣﺎﺷﯩﻨﺎ ﻛﯚرﮔﻪزﻣﯩﺨﺎﻧﯩﺴﯩﻐﺎ ﺋﻮﺧﺸﺎﻳﺪﯨﻜﻪن. ﺋﻪڭ ﺋﯧﺴﯩﻞ، رەﯕﺪار ﻣﺎﺷﯩﻨﯩلار ﻣﯘﺷﯘ ﻳﻪردە ﺋﯩﻜﻪن، ﮔﻪرﭼﻪ ﮬﻪﻣﻤﻪ داﯕﺪار ﻣﺎﺷﯩﻨﯩلارﻧﻰ ﻳﺎﭘﻮﻧﯩﻴﻪ، ﺋﺎﻣﯧﺮﯨﻜﺎ ۋە ﻳﺎۋروﭘﺎدا ﺋﯩﺸﻠﯩﺴﯩﻤﯘ، ﺑﯘلار ﺋﻪﻣﻪﻟﯩﻴﻪﺗﺘﻪ ﺋﻪرەﺑﻠﻪرﻧﯩﯔ ﺋﺎﺳﺘﯩﺪا ﺋﯩﻜﻪن. ﺑﯩﺰ ﻳﺎۋروﭘﺎﻟﯩﻘلارﻧﯩﯔ ﺋﯩﺸﻠﯩﺘﯩﺪﯨﻐﯩﻨﻰ ﺋﻪڭ ﺋﻪرزان، ﺋﺎدەﺗﺘﯩﻜﻰ ﻣﺎﺷﯩﻨﯩلار ...

　　ﻣﻪن ﮬﻪﻳﺮاﻧﻠﯩﻘﺘﯩﻦ ﻧﯧﻤﻪ دﯦﻴﯩﺸﯩﻤﻨﻰ ﺑﯩﻠﻪﻟﻤﻪي ﻗﺎﻟﺪﯨﻢ. ﻏﻪرب ﺋﻪﻟﻠﯩﺮى، ﺗﯧﺨﯩﻤﯘ ﺋﯧﻨﯩﻘﺮاق ﺋﯧﻴﺘﻘﺎﻧﺪا »ﻳﺎۋروﭘﺎ« ﻣﯧﻨﯩﯔ ﻧﻪزﯨﺮﯨﻤﺪە ﮬﺎزﯨﺮﻗﻰ زاﻣﺎن ﻣﻪدەﻧﯩﻴﯩﺘﯩﻨﯩﯔ ﺳﯩﻤﯟوﻟﻰ ۋە ﺋﯜﻟﮕﯩﺴﻰ ﺋﯩﺪى. ﮔﻮﻳﺎ ﺋﯩﻨﺴﺎﻧﯩﻴﻪﺗﻨﯩﯔ روﮬﯩﻲ ۋە ﻣﺎددﯨﻲ ﺑﺎﻳﻠﯩﻘﻠﯩﺮى، ﮔﯜزەل ﺋﯩﻨﺴﺎﻧﯩﻲ ﭘﻪزﯨﻠﻪﺗﻠﻪر ۋە ﻳﯜﻛﺴﻪك ﭘﻪن - ﺗﯧﺨﻨﯩﻜﺎ ﻣﯘۋەﭘﭙﻪﻗﯩﻴﻪﺗﻠﯩﺮﯨﻨﯩﯔ ﮬﻪﻣﻤﯩﺴﻰ ﺋﺎﺷﯘ ﻳﻪرﮔﻪ ﺟﻪم ﺑﻮﻟﻐﺎﻧﺪەك ﺗﯘﻳﯘلاﺗﺘﻰ. ﺑﯩﺮاق، ﺑﯩﺮ ﻳﺎۋروﭘﺎﻟﯩﻘﻨﯩﯔ ﻳﺎۋروﭘﺎ ﮬﻪﻗﻘﯩﺪﯨﻜﻰ ﺑﺎﻳﺎﻧﻠﯩﺮﯨﻐﺎ ﻗﺎرﯨﻐﺎﻧﺪا، ﻣﻪﻧﺪﯨﻜﯩﺴﻰ ﭘﻪﻗﻪت ﻳﺎۋروﭘﺎ ﮬﻪﻗﻘﯩﺪﯨﻜﻰ ﺑﯩﺮ ﮔﯜزەل ﺧﯩﻴﺎﻟﺪﯨﻦ ﺋﯩﺒﺎرەت ﺋﯩﻜﻪن.

«ﺗﻪﻛﯩﻴﺨﺎﻧﺎ»دا

　　ﻛﻪچ ﺑﻮﻟﻐﺎﻧﺪا ﺗﻮﺧﯘﻣﯘ ﻛﺎﺗﻪﻛﻜﻪ ﻛﯩﺮﯨﭗ ﺋﯘﺧلاﻳﺪۇ. ﺑﯩﺮاق، ﭼﻪت ﺋﻪﻟﺪە ﺗﻮﺧﯘ ﻛﺎﺗﯩﻜﯩﭽﯩﻠﯩﻚ ﻳﺎﺗﺎﻗﻨﯩﯖﻤﯘ زەﮬﻪردەك ﻗﯩﻤﻤﻪﺗﻠﯩﻜﯩﻨﯩﯔ دەﺳﺘﯩﺪﯨﻦ ﺑﯩﺰﮔﻪ ﺋﻮﺧﺸﺎش ﺑﺎﺷﻘﺎ ﻳﯘرﺗﺘﯩﻦ ﻛﻪﻟﮕﻪن ﻏﯧﺮﯨﺒلارﻧﯩﯔ ﺑﯧﺸﻰ ﻗﺎﺗﯩﺪۇ. ﺋﻪﮔﻪر ﺋﺎﺳﻤﺎﻧﺪا ﺋﯘﺧﻠﯩﻐﯩﻠﻰ ﺑﻮﻟﺴﺎ ﺋﯩﺪى، ﭼﻪت ﺋﻪﻟﮕﻪ ﭼﯩﻘﻘﺎن ﮬﻪرﺑﯩﺮ ﺋﺎدەم ﺧﯧﻠﯩلا ﭘﯩﺘﻠﯩﻨﯩﭗ ﻗﺎﻳﺘﯩﭗ ﻛﻪﻟﮕﻪن ﺑﻮلاﺗﺘﻰ. ﺑﯩﺮاق، ﺑﯩﺮ ﻛﯜﻧﻰ ﻣﻪن ﺋﯚزۈم ﺗﯘرۇۋاﺗﻘﺎن ﺋﻪﻟﺌﻪﻳﯩﻦ ﺷﻪﮬﯩﺮﯨﺪﯨﻦ ﺑﯩﺮ ﺋﯩﺶ ﺑﯩﻠﻪن دۇﺑﻪﻳﮕﻪ ﻛﻪﻟﺪﯨﻢ. ﺋﯩﺸﻠﯩﺮﯨﻤﻨﻰ ﭘﯜﺗﺘﯜرﮔﯩﭽﻪ ﭼﯜش ۋاﻗﺘﻰ ﺑﻮﻟﯘپ ﻗﺎﻟﺪى. ﺑﯘ دۆﻟﻪﺗﻨﯩﯔ ﺋﺎدﯨﺘﯩﺪە ﭘﯧﺸﯩﻦ ۋاﻗﺘﯩﺪﯨﻦ ﻛﯧﻴﯩﻨلا ﻛﻪﺳﯩﭗ، ﺗﯩﺠﺎرەت ﺗﻮﺧﺘﺎﻳﺪۇ، ﮬﻪﻣﻤﻪ دۇﻛﺎﻧلار، ﮬﻪﻣﻤﻪ ﺋﯩﺸﯩﻜﻠﻪر ﺗﺎﻗﯩﻠﯩﭗ ﺋﺎدەﻣﻠﻪر ﭼﯜﺷﻠﯜك ﺋﯘﻳﻘﯘﺳﯩﻨﻰ ﺑﺎﺷﻠﯩﯟﯦﺘﯩﺪۇ. ﻛﻮﭼﯩﺪا ﺋﺎدەم ﻛﯚرﮔﯩﻠﻰ ﺑﻮﻟﻤﺎي ﺗﯩﻤﺘﺎس ﺑﻮﻟﯘپ ﻗﺎﻟﯩﺪۇ. ﺗﺎﻛﻰ ﺋﻪﺳﯩﺮﮔﯩﭽﻪ ﺷﻪﮬﻪر ﻛﯜﻧﺪۈزدﯨﻜﻰ ﻗﻪﺑﺮﯨﺴﺘﺎﻧﻠﯩﻘﻘﺎ ﺋﺎﻳﻠﯩﻨﯩﭗ ﻗﺎﻟﯩﺪۇ. ﺋﯩﺸﯩﻤﻨﯩﯔ ﻗﯘﻳﺮۇﻗﯩﻨﻰ ﺋﯜزۈش ﺋﯜﭼﯜن ﻧﺎﻣﺎزدﯨﮕﻪرﮔﯩﭽﻪ 4 - 5 ﺳﺎﺋﻪت ﺳﺎﻗﻠﯩﺸﯩﻢ ﻛﯧﺮەك ﺋﯩﺪى. ﻣﻪن ﺳﯧﻤﻮﻧﺖ ﻳﻮﻟلارﻧﯩﯔ لاۋۇﻟﺪاپ ﺗﯘرﻏﺎن ﺋﺎﺗﻪش ﺋﯩﺴﺴﯩﻘﯩﺪا ﻧﻪﮔﻪ ﺑﯧﺮﯨﺸﻨﻰ ﺑﯩﻠﻤﻪي ﻗﺎﻟﺪﯨﻢ. ﺑﻮﻏﯘزۇﻣﺪا ﻳﯩﻐﯩﻐﺎ ﺋﻮﺧﺸﺎﻳﺪﯨﻐﺎن ﺑﯩﺮ ﺧﯩﻞ ﻗﯩﺮﺗﺎق ﺗﯘﻳﻐﯘ، ﻳﺎﻗﺎ ﻳﯘرت ﻏﯧﺮﯨﺒﻠﯩﻘﻰ، ﺋﯩﭽﯩﻤﮕﻪ ﺋﯧﻐﯩﺮ ﺑﯩﺮ ﻗﺎرا ﺗﺎش ﺋﯧﺴﯩﻘﻠﯩﻖ ﺗﯘرﻏﺎﻧﺪەك ... ﺑﯩﺮدﯨﻨلا ﺋﺎﻟﺪﯨﻨﻘﻰ ﻗﯧﺘﯩﻢ ﺑﯩﺮ ﺳﻮدﯨﮕﻪرﻧﯩﯔ دەپ ﺑﻪرﮔﯩﻨﻰ ﺑﻮﻳﯩﭽﻪ ﺑﯘ ﻳﻪردە ﺑﯩﺮ ﺋﯘﻳﻐﯘر ﺋﯧﭽﯩﯟاﻟﻐﺎن «ﻗﺎﻧﯘﻧﺴﯩﺰ ﺗﻪﻛﯩﻴﺨﺎﻧﺎ»ﻧﻰ ﺋﯩﺰدەﺷﻜﻪ ﺑﺎﺷﻠﯩﺪﯨﻢ. ﺋﺎﯕﻠﯩﺸﯩﻤﭽﻪ، ﺑﯩﺮ ﺟﺎﮬﺎﻧﻜﻪزدى ﺳﻮدﯨﮕﻪر ﺋﯩﺠﺎرﯨﮕﻪ ﺋﺎﻟﻐﺎن ﺋﯜچ ﺋﯧﻐﯩﺰﻟﯩﻖ ﺑﯩﺮ ﺋﯚﻳﻨﻰ _ ﻛﯧﻠﯩﭗ - ﻛﯧﺘﯩﭗ ﻳﯜرﮔﻪن ﺋﯘﻳﻐﯘر ﺋﻮﻗﻪﺗﭽﯩﻠﯩﺮى ﺋﯜﭼﯜن ﻳﯧﺘﯩﭗ ﻗﻮﭘﯩﺪﯨﻐﺎن ﻳﺎﺗﺎق ﻗﯩﻠﯩﭗ، ﺋﺎﻧﭽﻪ - ﻣﯘﻧﭽﻪ ﺗﺎﻣﺎﻗﻤﯘ ﭼﯩﻘﯩﺮﯨﺪﯨﻜﻪن. ﻣﻪن 1 - 2 ﺳﺎﺋﻪﺗﭽﻪ ﺋﯩﺰدەپ ﺳﻮراپ ﭼﯚرﮔﯩﻠﻪپ ﻳﯜرۈپ، ﺋﺎﺧﯩﺮ ﺋﯘ ﻳﻪرﻧﻰ ﺗﯧﭙﯩﭗ ﻛﯩﺮدﯨﻢ. ﻛﻮﻧﺎ ﺑﯩﻨﺎدﯨﻜﻰ ﺑﯘ ﺋﯚي ﺋﯩﺸﯩﻜﺘﯩﻦ ﻛﯩﺮﯨﺸﯩﮕﯩلا دەﻟﯩﺰ، ﺋﺎﺷﺨﺎﻧﺎ، ﺑﯩﺮ ﭼﻮڭ، ﺋﯩﻜﻜﻰ ﻛﯩﭽﯩﻚ ﮬﯘﺟﺮا ﺑﻮﻟﯘپ، ﻛﯩﭽﯩﻚ ﮬﯘﺟﺮﯨﺪا ﺋﯚي ﺋﯩﮕﯩﺴﻰ ﺗﯘرﯨﺪﯨﻜﻪن. ﻗﺎﻟﻐﺎن ﺋﯩﻜﻜﯩﺴﯩﮕﻪ ﺋﺎﺳﺘﻰ - ﺋﯜﺳﺘﻰ ﺋﯩﻜﻜﻰ ﻗﻪۋەﺗﻠﯩﻚ ﻛﺎرﯨﯟات ﻗﻮﻳﯘﻟﻐﺎن ﺑﻮﻟﯘپ، ﺑﻪﺋﻪﻳﻨﻰ ﺋﻮﻗﯘﻏﯘﭼﯩلار ﻳﺎﺗﯩﻘﯩﻐﺎ ﺋﻮﺧﺸﺎﻳﺪﯨﻜﻪن. ﻛﺎرﯨﯟاﺗﺘﯩﻦ ﺑﺎﺷﻘﺎ، ﺋﺎدەم ﺋﻮﻟﺘﯘرۇپ - ﻗﻮﭘﻘﯘدەك ﺑﻮﺷﻠﯘﻗﻤﯘ ﻳﻮق ﺑﻮﻟﯘپ، ﺗﺎرﻟﯩﻘﯩﺪﯨﻦ ﺋﺎدەﻣﻨﯩﯔ ﺋﯩﭽﻰ ﺳﯩﻘﯩﻠﯩﭗ ﻛﯧﺘﻪﺗﺘﻰ.

　　ﻣﻪن ﺑﯘ ﺗﻪﻛﯩﻴﺨﺎﻧﯩﻐﺎ ﻛﯩﺮﮔﻪﻧﺪە ﻳﺎش ﺋﻮﻗﻪﺗﭽﻰ ﺋﯘﻳﻐﯘر ﺑﺎﻟﯩلاردﯨﻦ 5 - 6 ﺳﻰ ﻣﯘﯕﺪﯨﺸﯩﭗ ﺋﻮﻟﺘﯘرﻏﺎﻧﯩﻜﻪن. ﻣﻪن ﺧﯘﺷﺎﻟﻠﯩﻖ ۋە ﻳﺎﺗﺴﯩﺮاش ﺋﯩﭽﯩﺪە ﺋﯘلار ﺑﯩﻠﻪن ﺑﯩﺮ - ﺑﯩﺮﻟﻪپ ﻛﯚرۈﺷﯜپ ﭼﯩﻘﺘﯩﻢ. ﺋﯘلار ﭘﻪرۋاﺳﯩﺰﻟﯩﻖ ﺑﯩﻠﻪن ﺋﯚز ﮔﯧﭙﯩﮕﻪ ﭼﯜﺷﯜپ ﻛﻪﺗﺘﻰ. ﻣﻪن ﻳﯧﻨﯩﻤﺪﯨﻜﻰ ﻳﯧﺸﻰ ﻛﯩﭽﯩﻜﺮەك ﺑﯩﺮﺳﯩﮕﻪ ﭘﻪس ﺋﺎۋازدا ﮔﻪپ ﻗﯩﻠﺪﯨﻢ:

　　_ ﻳﺎﺗﺎﻗﺘﺎ ﺋﺎدەﻣﻤﯘ ﺋﺎﻧﭽﻪ ﻛﯚپ ﺋﻪﻣﻪﺳﻜﻪن - دە؟

　　_ ﻧﻪدﯨﻜﯩﻨﻰ، ﺋﺎﺧﺸﺎم ﺋﻮن ﺗﯚﺗﯩﻤﯩﺰ ﻗﯩﺴﺘﯩﻠﯩﺸﯩﭗ ﻳﺎﺗﺘﯘق. ﺑﯩﺮ ﻛﯧﭽﯩﻠﯩﻜﻰ 20 دەرﮬﻪم، ﮬﯚددەس ﺋﻪرزان، ﺑﯩﺮ ﻗﺎﭼﺎ ﺗﺎﻣﺎق ﺋﻮن دەرﮬﻪم، 23 ﻳﯜەن دﯦﮕﻪن ﮔﻪپ ...

　　ﺋﯘدۇﻟﯘﻣﺪﯨﻜﻰ ﺑﯘرۇﺗﻠﯘق ﻳﯩﮕﯩﺖ ﺑﯩﺰﻧﯩﯔ ﮔﯧﭙﯩﻤﯩﺰﮔﻪ ﻗﯘلاق ﺳﯧﻠﯩﯟاﺗﻘﺎن ﺑﻮﻟﺴﺎ ﻛﯧﺮەك، ﻣﺎﯕﺎ ﻗﺎراپ: «ﻳﯧﺴﻪﯕلار ﻟﻪﯕﻤﻪن ﺑﺎرﻏﯘ دەﻳﻤﻪن، ﮬﺎﺟﯩﻤﻨﯩﯔ ﺋﯩﺸﯩﻜﯩﻨﻰ ﭼﯧﻜﯩﭗ ﺑﯧﻘﯩﯖلار» دﯦﺪى. ﻣﻪن ﺑﯘ ﮔﻪﭘﻨﻰ ﺋﺎﯕلاپ ﮔﯚﮬﻪر ﺗﯧﭙﯩﯟاﻟﻐﺎن ﺋﺎدەﻣﺪەك ﺧﯘش ﺑﻮﻟﯘپ، دەرﮬﺎﻟلا ﺋﻮرﻧﯘﻣﺪﯨﻦ ﺗﯘردۇم. ﺋﯘلارﻧﯩﯔ ﭘﺎرﯨﯖﯩﻐﺎ ﻗﯘلاق ﺳﺎﻟﻐﺎچ ﭼﯩﭙﯩﻠﺪاپ ﺗﻪرﻟﻪپ ﺋﻮﻟﺘﯘرۇپ ﻣﺎق ﻟﻪﯕﻤﻪﻧﻨﻰ ﺋﯩﺸﺘﯩﮭﺎ ﺑﯩﻠﻪن ﭼﺎﻳﻨﺎۋاﺗﺴﺎم، ﺗﺎراﻗﻘﯩﺪە ﺋﯩﺸﯩﻚ ﺋﯧﭽﯩﻠﺪى. ﮬﻪﻣﻤﯩﻤﯩﺰ ﺋﯩﺸﯩﻜﻜﻪ ﻗﺎرﯨﺪۇق. 30 ﺑﯩﻠﻪن 40 ﻳﺎﺷﻨﯩﯔ ﺋﺎرﯨﺴﯩﺪﯨﻜﻰ ﺑﯩﺮ ﺧﻪﻧﺰۇ ﻛﯩﺮﯨﭗ ﻛﻪﻟﺪى.

　　_ ﮬﻮي، ﻣﻪن ﺑﯘ ﻳﻪردە ﺋﯘﻳﻐﯘرلار ﻳﺎﺗﺎﻣﺪﯨﻜﻪن دﯦﺴﻪم، ﺧﻪﻧﺰۇلارﻣﯘ ﺑﺎر ﺋﯩﻜﻪن - دە؟

　　_ ﺷﯘﻧﺪاق، _ دﯦﺪى ﺋﯘدۇﻟﯘﻣﺪﯨﻜﻰ ﻳﯩﮕﯩﺖ _ ﺋﯘﻣﯘ ﻣﯘﺷﯘ ﻳﻪردە ﻳﯧﺘﯩﭗ - ﻗﻮﭘﯩﺪۇ، ﺗﺎلادا ﺋﻪڭ ﺋﻪرزان ﻳﺎﺗﺎﻗﻤﯘ 70 - 80 دەرﮬﻪم ﺗﯘرﺳﺎ. ﺋﯘ ﻳﻪرﻟﻪردە ﺑﯩﺮ - ﺑﯩﺮﯨﻤﯩﺰﮔﻪ ﭼﯩﺮاﻳﻠﯩﻖ ﻛﯚرۈﻧﻤﯩﮕﻪن ﺑﯩﻠﻪن ﭼﻪت ﺋﻪﻟﺪە ﻛﯚزﮔﻪ ﺋﯩﺴﺴﯩﻖ ﻛﯚرۈﻧﯩﺪﯨﻐﺎن ﮔﻪﭘﻜﻪن، ﺷﯘﯕﺎ ﻣﯘﺷﯘ ﺋﺎﻏﯩﻨﯩﻠﻪر ﺑﺎﺷلاپ ﻛﻪﻟﺪى، ﺋﯚزﯨﻤﯘ ﺋﻮﺑﺪان ﻧﯧﻤﯩﻜﻪن ...

　　ﻣﻪن ﺟﺎڭ ﻓﺎﻣﯩﻠﯩﻠﯩﻚ ﺑﯘ ﻛﯩﺸﻰ ﺑﯩﻠﻪن ﭘﺎراﯕﻠﯩﺸﯩﭗ ﺑﺎﻗﺘﯩﻢ. ﺋﯘ ﺑﯩﺮ ﺷﯩﺮﻛﻪﺗﻨﯩﯔ ﻣﻪﮬﺴﯘلاﺗﯩﻐﺎ ﺑﺎزار ﺋﯧﭽﯩﺶ ﺋﯜﭼﯜن ۋاﻛﺎﻟﻪﺗﭽﻰ ﺋﯩﺰدەپ ﺑﯘ ﻳﻪرﮔﻪ ﻛﻪﻟﮕﻪﻧﯩﻜﻪن. ﺋﯘ ﺑﯘ ﻳﻪرﻧﯩﯔ ﺋﯩﺴﺴﯩﻘﯩﺪﯨﻦ، ﻗﯩﻤﻤﻪﺗﭽﯩﻠﯩﻜﺘﯩﻦ، ﺋﯘﻳﻐﯘرلار ﺋﯧﭽﯩﯟاﻟﻐﺎن ﺑﯘ دەﯕﻨﻰ 7 - 8 ﻛﯜن ﺑﺎﻟﺪۇرراق ﺑﯩﻠﯩﯟالاﻟﻤﯩﻐﯩﻨﯩﺪﯨﻦ ﺑﯩﺮدەم ﻗﺎﻗﺸﯩﺪى. ﺋﯚزﯨﻨﯩﯔ ﺋﯩﭽﻜﯩﺮى ﺋﯚﻟﻜﯩﻠﻪرﮔﻪ ﺑﺎرﻏﺎﻧﺪﯨﻤﯘ «ﺷﯩﻨﺠﺎڭ ﻟﻪﯕﻤﯩﻨﻰ»ﻧﻰ ﺳﯧﻐﯩﻨﯩﭗ ﻛﯧﺘﯩﺪﯨﻐﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ، ﺗﻪﻟﯩﻴﯩﮕﻪ ﺑﯘ ﻳﻪردﯨﻤﯘ ﻟﻪﯕﻤﻪن ﺗﯧﭙﯩﻠﯩﭗ ﺑﻪك ﺧﯘش ﺑﻮﻟﻐﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﺋﯧﻴﺘﺘﻰ.

　　ﺋﺎرﯨﺪﯨﻦ ﺑﯩﺮەر ﺋﺎﻳﭽﻪ ﺋﯚﺗﻜﻪﻧﺪە ﻣﻪن ﺋﺎﻳﺎﻟﯩﻢ ﺑﯩﻠﻪن دۇﺑﻪي ﺷﻪﮬﯩﺮﯨﮕﻪ ﻛﻪﻟﺪۇق ۋە ﻗﻮرﺳﺎﻗﻨﻰ ﺋﻪﺳﺘﻪرﻟﯩﯟﯦﻠﯩﺶ ﺋﯜﭼﯜن ﻳﻪﻧﻪ ﮬﯧﻠﯩﻘﻰ ﺗﻪﻛﯩﻴﺨﺎﻧﯩﻐﺎ ﻛﯩﺮدۇق. ﭼﻮڭ ﻳﺎﺗﺎﻗﻨﯩﯔ ﺋﯩﺸﯩﻜﯩﻨﻰ ﺋﯧﭽﯩﭙلا ﮬﻪﻳﺮان ﻗﺎﻟﺪﯨﻢ: ﻣﯩﭽﭽﯩﺪە ﺋﺎدەم، ﺋﺎدەﻣﻨﯩﯔ ﻛﯚﭘﻠﯜﻛﯩﺪﯨﻦ ﻳﺎﺗﺎﻗﺘﺎ ﺋﻮﻟﺘﯘرﻏﯘدەك ﺑﻮش ﻳﻪر ﻳﻮق ﺋﯩﺪى. ﻣﻪن ﺋﯚﺗﻜﻪن ﻗﯧﺘﯩﻢ ﻛﯚرﮔﻪن ﺗﻮﻧﯘش ﭼﯩﺮاﻳلاردﯨﻦ ﺑﯩﺮەرﺳﯩﻤﯘ ﻛﯚرۈﻧﻤﯩﺪى، ﺑﯘ ﺋﺎدەﻣﻠﻪرﻧﯩﯔ ﮬﻪﻣﻤﯩﺴﻰ 60 - 70 ﻳﺎﺷلارﻧﯩﯔ ﻗﺎرﯨﺴﯩﻨﻰ ﺋﺎﻟﻐﺎن ﺋﯘﻳﻐﯘر ﺑﻮۋاﻳلار ﺋﯩﺪى. ﺑﯩﺨﺴﯩﻐﺎن ﺋﯩﺴﺴﯩﻖ ۋە ﺗﻪرﻟﯩﮕﻪن ﭘﯘراﻗلار ﻳﺎﺗﺎﻗﻨﻰ ﺑﯩﺮ ﺋﺎﻟﻐﺎن ﺑﻮﻟﺴﯩﻤﯘ، ﻗﻪﻟﺒﯩﻢ ﺋﯧﻴﺘﻘﯘﺳﯩﺰ ﺑﯩﺮ ﮬﺎﻳﺎﺟﺎﻧﻐﺎ ﭼﯚﻣﯜﻟﮕﻪن؛

ﺋﯘﻳﻐﯘرﻧﯩﯔ ﭼﯩﺮاﻳﯩﻨﻰ، ﻗﻮي ﻛﯚزﻟﯩﺮﯨﻨﻰ، ﺗﻮﻧﯘش ﮬﯩﺪﯨﻨﻰ، ﻣﻪﯕﮕﯜ ﮬﯧﭽﻨﯧﻤﯩﮕﻪ ﺗﯧﮕﯩﺸﻜﯩﻠﻰ، ﺗﻪڭ ﻛﻪﻟﺘﯜرﮔﯩﻠﻰ ﺑﻮﻟﻤﺎﻳﺪﯨﻐﺎن ﻣﯧﮭﺮﯨﻨﻰ ﮬﯧﺲ ﻗﯩﻠﻐﺎﻧﯩﺪﯨﻢ. ﺑﯩﺮاق، ﺋﯘلارﻧﯩﯔ ﻣﻪن ﺑﯩﻠﻪن ﺋﯜن - ﺗﯩﻨﺴﯩﺰ ﻛﯚرۈﺷﯜﺷﻠﯩﺮى، ﺋﯜن - ﺗﯩﻨﺴﯩﺰ ﻣﯚﻟﺪۈرﻟﻪپ ﺋﻮﻟﺘﯘرۇﺷﻠﯩﺮى ﻳﯜرەك - ﺑﺎﻏﺮﯨﻤﻨﻰ ﺋﯧﺰﯨﯟەﺗﺘﻰ. ﻣﻪن ﺋﺎزراق ﺋﻪﮬﯟاﻟﻠﯩﺸﯩﭗ ﺋﯘلارﻧﯩﯔ ﮬﻪج ﻗﯩﻠﯩﺶ ﺋﯜﭼﯜن ﻏﻪﻳﺮﯨﻲ رەﺳﻤﯩﻲ ﻳﻮﻟلار ﺑﯩﻠﻪن ﻛﻪﻟﮕﻪﻧﻠﻪر ﺋﯩﻜﻪﻧﻠﯩﻜﯩﻨﻰ، ﺳﻪﺋﯘدى ﺋﻪرەﺑﯩﺴﺘﺎﻧﯩﻐﺎ ﺑﯧﺮﯨﺸﺘﺎ ﮬﻪج ۋﯨﺰﯨﺴﻰ ﺋﺎلاﻟﻤﺎي ﻛﯜﺗﯜپ ﺗﯘرۇۋاﺗﻘﯩﻨﯩﻐﺎ ﺑﯩﺮەر ﺋﺎﻳﭽﻪ ﺑﻮﻟﯘپ ﻗﺎﻟﻐﺎن ﻛﯩﺸﯩﻠﻪر ﺋﯩﻜﻪﻧﻠﯩﻜﯩﻨﻰ ﺋﯘﻗﺘﯘم. ﺋﯘﻳﻐﯘرﭼﯩﺪﯨﻦ ﺑﺎﺷﻘﺎ ﺑﯩﺮەر ﺋﯧﻐﯩﺰ ﺗﯩﻞ ﺋﯘﻗﻤﺎﻳﺪﯨﻐﺎن، ﻛﯜﻧﺪﯨﻠﯩﻚ 20 دەرﮬﻪﻣﻠﯩﻚ ﻳﺎﺗﺎق ﭘﯘﻟﯩﻤﯘ ﺋﯘﻟﯘغ ﻣﯘددﯨﺌﺎلار ﺋﯜﭼﯜن ﺋﯚﻣﯜر ﺑﻮﻳﻰ ﻗﯩﺴﯩﻨﯩﭗ ﻳﯩﻐﻘﺎن ﭘﯘﻟﻠﯩﺮﯨﻨﯩﯔ ﺋﺎﻟﺪﯨﺪا ﺋﯘلارﻏﺎ ﻧﯩﺴﺒﻪﺗﻪن ﻳﻪﻧﯩلا ﺋﺎز ﺗﯘﻳﯘﻟﻤﺎﻳﺪﯨﻐﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﺑﯩﻠﻪﺗﺘﯩﻢ. ﻧﯧﻤﯩﺸﻘﯩﺪۇر ﺋﯘلار ﻣﺎﯕﺎ ﺋﺎﻧﭽﻪ ﺳﯩﺮ ﺑﻪرﻣﻪي، ﮔﻪپ ﻗﯩﻠﻤﺎي ﺧﻪۋﭘﺴﯩﺮﯨﮕﻪﻧﺪەك، ﺑﯩﺮ ﻧﻪرﺳﯩﺪﯨﻦ ﺷﯜﺑﮭﯩﻠﻪﻧﮕﻪﻧﺪەك ﻣﯘﺋﺎﻣﯩﻠﻪ ﻗﯩﻠﯩﯟاﺗﺎﺗﺘﻰ. ﺑﻪﻟﻜﯩﻢ ﺑﯧﺸﯩﺪﯨﻦ ﻛﯚپ ﺋﯩﺴﺴﯩﻖ - ﺳﻮﻏﯘﻗﻨﻰ ﺋﯚﺗﻜﯜزﮔﻪن ﺑﯘ ﻣﻮﻳﺴﯩﭙﯩﺘلار ﺋﯘﻟﯘغ ﮬﻪج ﭘﻪرزﯨﻨﻰ ﺋﺎدا ﻗﯩﻠﯩﭗ ﺑﻮﻟﻤﺎي ﺗﯘرۇﭘلا ﻗﻮﻳﻤﯩﭽﻰ، ﻛﺎززاپ، ﺳﺎﭘﺴﺎﭘﭽﯩﻐﺎ ﺋﯘﭼﺮاپ ﺋﺎۋارﯨﭽﯩﻠﯩﻜﻜﻪ ﻳﻮﻟﯘﻗﯘﺷﺘﯩﻦ ﺋﻪﻧﺴﯩﺮﯨﺴﻪ ﻛﯧﺮەك. ﭼﯜﻧﻜﻰ، ﭼﻪت ﺋﻪﻟﮕﻪ ﭼﯩﻘﻘﺎﻧلارﻧﯩﯔ ﺑﯘﻧﺪاق ﻗﯩﺴﻤﻪﺗﻠﯩﺮﯨﻨﻰ ﻣﻪﻧﻤﯘ ﺧﯧﻠﻰ ﺋﺎﯕﻠﯩﻐﺎن. ﺋﯘ ﻛﯜﻧﻰ ﺗﺎﻣﺎق ﻳﻮق ﺋﯩﻜﻪن، ﺋﺎﻳﺎﻟﯩﻢ ﻳﺎﺗﺎق ﺋﯩﮕﯩﺴﯩﻨﯩﯔ ﮬﯘﺟﺮﯨﺴﯩﺪﯨﻤﯘ ﻟﯩﻖ ﻣﯧﮭﻤﺎن ﺑﺎرﻟﯩﻘﯩﻨﻰ، ﻳﺎﺷﺎﻧﻐﺎن ﺋﺎﻳﺎﻟلار ۋە ﺋﺎران ﻣﺎﯕﯩﺪﯨﻐﺎن ﺑﯩﭽﺎرە ﻣﻮﻣﺎﻳلارﻧﯩﯔ ﺋﺎﻳﺎﻟﯩﻢ ﺑﯩﻠﻪن ﺗﻮﻧﯘﺷﻘﺎﻧﺪﯨﻦ ﻛﯧﻴﯩﻦ ﺋﯚز ﻗﯩﺰﯨﻨﻰ ﻛﯚرﮔﻪﻧﺪەك ﻗﯘﭼﺎﻗلاپ، ﻳﯩﻐلاپ، ﮬﺎل - ﺋﻪﮬﯟال ﺋﯧﻴﺘﯩﭗ ﻛﻪﺗﻜﻪﻧﻠﯩﻜﯩﻨﻰ، ﺷﯘﯕﺎ ﺧﯧﻠﻰ ﮬﺎﻳﺎل ﺑﻮﻟﯘپ ﻗﺎﻟﻐﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﺋﯧﻴﺘﺘﻰ. ﮬﻪر ﺋﯩﻜﻜﯩﻤﯩﺰﻧﯩﯔ ﺑﺎﻏﺮى ﺋﯧﺰﯨﻠﯩﭗ ﻛﻪﺗﻜﻪﻧﯩﺪى، ﺑﯩﺮاق ﺑﯜﮔﯜن ﻛﻪچ ﻛﯩﺮﯨﺸﺘﯩﻦ ﺑﯘرۇن ﺋﺎﻳﺎﻟﯩﻤﻨﻰ ﺋﻪﻟﺌﻪﻳﯩﻨﺪﯨﻜﻰ دۆﻟﻪﺗﻠﯩﻚ ﺋﯘﻧﯩﯟﯦﺮﺳﯩﺘﯧﺘﻨﯩﯔ ﺗﺎﻟﯩﺒﻪ (ﻗﯩﺰ ﺋﻮﻗﯘﻏﯘﭼﯩلار) ﻟﻪر ﻳﺎﺗﯩﻘﯩﻐﺎ ﻳﻪﺗﻜﯜزۈپ ﻗﻮﻳﻤﯩﺴﺎم ﺑﻮﻟﻤﺎﻳﺘﺘﻰ. ﺑﯩﺰ ﺋﯘلارﻧﯩﯔ ﺳﻪﭘﯩﺮﯨﮕﻪ ﺋﺎﻗﻴﻮل ﺗﯩﻠﻪپ ﻳﺎﻧﺪۇق.

　　ﺗﺎﻛﺴﯩﻐﺎ ﭼﯩﻘﯩﭗ ﺑﯘ ﺗﻪﻛﯩﻴﺨﺎﻧﯩﻐﺎ ﻳﯧﻘﯩﻦ ﻳﻪردﯨﻜﻰ «ﻣﻪﻳﺪاﻧﻰ ﺑﻪﻧﯩﻴﺎس» (ﺑﻪﻧﯩﻴﺎس ﻣﻪﻳﺪاﻧﻰ)دﯨﻦ ﺋﯚﺗﯜپ ﻛﯧﺘﯩﯟاﺗﻘﺎﻧﺪا، ﺑﯩﺮ ﻣﻪﻧﺰﯨﺮﯨﮕﻪ ﻛﯚزۈم ﭼﯜﺷﺘﻰ: ﻣﻪﻳﺪاﻧﺪﯨﻦ ﻳﻮﻟﻐﺎ ﻗﺎﻳﺮﯨﻠﯩﺪﯨﻐﺎن ﻳﻪردﯨﻜﻰ داق ﺳﯧﻤﻮﻧﺘﺘﺎ ﺑﯩﺮ ﺑﻮۋاي ﺋﻮﻟﺘﯘراﺗﺘﻰ. ﺑﯧﺸﯩﺪا ﺋﯘﻳﻐﯘر دوﭘﭙﯩﺴﻰ، ﺋﯘﭼﯩﺴﯩﺪا ﺋﺎق ﺗﻮن، ﭘﯘﺗﯩﺪا ﻗﺎرا لاﺗﺎ ﺧﻪي. ﺋﯧﯖﯩﻜﯩﻨﻰ ﻳﯚﻟﻪپ، ﺋﺎﻟﺪﯨﺮاش ﻧﺎﺗﻮﻧﯘش ﻛﯩﺸﯩﻠﻪر ﺗﻮﭘﯩﻐﺎ، ﮬﻪﻳﯟەﺗﻠﯩﻚ ﭘﯩﻜﺎپ - ﻣﺎﺷﯩﻨﯩلارﻏﺎ ﻗﺎراپ ﺧﯩﻴﺎﻟﻐﺎ ﭼﯚﻛﯜپ ﻛﻪﺗﻜﻪﻧﺪەك ﻗﯩلاﺗﺘﻰ. ﺋﺎﻟلادﯨﻦ ﺑﺎﺷﻘﺎ ﮬﻪﻣﻤﻪ ﻧﯧﻤﯩﺴﻰ ﻧﺎﺗﻮﻧﯘش ﺑﯘ ﺷﻪﮬﻪردە ﺗﯩﻠﺴﯩﺰ، ﻳﻮﻟﺴﯩﺰ، ﭘﯘﻟﺴﯩﺰ ﺋﯘﻳﻐﯘر ﺋﯚزﯨﻨﻰ ﺗﯩﻜﻪﻧﺪەك ﻳﺎﻟﻐﯘز ﮬﯧﺲ ﻗﯩﻠﯩﭗ ﺷﯩﺪدەﺗﻠﯩﻚ ﻏﯧﺮﯨﺒﻠﯩﻘﻨﻰ ﺗﯧﺘﯩﯟاﺗﺎﺗﺘﻰ ... ﻣﺎﺷﯩﻨﺎ ﺋﺎﺳﺘﺎ ﺋﯚﺗﯜپ ﻛﯧﺘﯩﯟاﺗﻘﺎﻧﺪا ﺷﯘﻧﭽﻪ ﻳﯧﻘﯩﻨﺪﯨﻦ ﻛﯚرۈﻧﯜپ ﺗﯘرﻏﺎن ﺑﯘ ﮬﺎﻟﻪت ﺑﺎﻳﯩﻘﻰ ﻛﯚرۈﻧﯜﺷﻠﻪر ﺑﯩﻠﻪن ﻗﻮﺷﯘﻟﯘپ ﺋﯩﭽﯩﻤﻨﻰ ﺳﯩﻴﺮﯨﻠﺪۈرۈۋەﺗﺘﻰ. ﻛﯚزﻟﯩﺮﯨﻤﮕﻪ ﻟﯚﻣﻤﯩﺪە ﻳﺎش ﻛﻪﻟﺪى ...* * * *

　　ﻣﻪن ۋەﺗﻪﻧﮕﻪ ﻗﺎﻳﺘﯩﭗ ﻛﯧﻠﯩﭗ ﺑﯩﺮ ﻳﯩﻠلاردﯨﻦ ﻛﯧﻴﯩﻦ، دۇﺑﻪي ﺋﺎرﻗﯩﻠﯩﻖ ﺋﻮﻣﻤﺎﻧﺪﯨﻦ ﻛﻪﻟﮕﻪن ﻳﺎﺳﯩﻦ ﮬﺎﺟﯩﻢ ﺑﯩﻠﻪن ﺷﯘ ﺋﻪﮬﯟاﻟلار ﺗﻮﻏﺮﯨﻠﯩﻖ ﻣﯘﯕﺪﯨﺸﯩﭗ ﻗﺎﻟﺪۇق.

　　_ ﺋﯘ ﺗﻪﻛﯩﻴﺨﺎﻧﺎ ﮬﺎزﯨﺮ ﻳﻮق، _ دﯦﺪى ﻳﺎﺳﯩﻨﺠﺎن، _ ﺋﯘ ﻳﺎﺗﺎﻗﻨﻰ ﺋﺎﭼﻘﺎﻧلار ۋە ﺗﯜرﻟﯜك ﻳﻮﻟلار ﺑﯩﻠﻪن ﺋﺎزدۇر - ﻛﯚﭘﺘﯘر ﺑﻮﻟﺴﯩﻤﯘ ﮬﺎﺟﯩلارﻧﯩﯔ ﭘﯘﻟﯩﻐﺎ ﺷﯧﺮﯨﻚ ﺑﻮﻟﻐﺎﻧلار ﮬﺎزﯨﺮ ﺳﻮرۇﻟﯘپ ﻛﻪﺗﺘﻰ. ﺋﯘ ﻳﯩﻠﻰ ﻏﻪﻳﺮﯨﻲ رەﺳﻤﯩﻲ ﻳﻮﻟلار ﺑﯩﻠﻪن ﮬﻪج ﻗﯩﻠﯩﺶ ﺋﯜﭼﯜن دﯨﻴﺎرﯨﻤﯩﺰدﯨﻦ ﺋﻪرەب ﺑﯩﺮﻟﻪﺷﻤﻪ ﺧﻪﻟﯩﭙﯩﻠﯩﻜﯩﮕﻪ ﻛﻪﻟﮕﻪﻧﻠﻪر ﺑﯩﺮەر ﻳﯜزﭼﻪ ﺋﺎدەﻣﮕﻪ ﻳﻪﺗﻜﻪن. ﺋﯘلارﻧﯩﯔ ﭼﻪﻛﻜﻪن رﯨﻴﺎزەﺗﻠﯩﺮى، ﻏﯧﺮﯨﺐ، ﻣﯩﺴﻜﯩﻦ ﮬﺎﻟﯩﺘﻰ دۇﺑﻪي ﺷﻪﮬﯩﺮى ﺋﻪﻣﯩﺮﯨﻨﯩﯔ ﻗﯘﻟﯩﻘﯩﻐﺎ ﻳﯧﺘﯩﭗ ﮬﻪﻣﻤﯩﺴﯩﻨﻰ ﺋﺎﻳﺮوﭘﯩلان ﺑﯩﻠﻪن ﺳﻪﺋﯘدﯨﻐﺎ ﮬﻪﻗﺴﯩﺰ ﻳﻮﻟﻐﺎ ﺳﯧﻠﯩﭗ ﻗﻮﻳﯘﭘﺘﯘ، ﻟﯧﻜﯩﻦ ﮬﺎزﯨﺮ ﺋﯘ ﺗﻪرەﭘﻨﯩﯔ ﻳﻮﻟﯩﻨﻰ ﻗﺎﺗﺘﯩﻖ ﺗﯩﺰﮔﯩﻨﻠﯩﮕﻪﭼﻜﻪ، ﺋﯩﻤﺎرات ﺋﺎرﻗﯩﻠﯩﻖ ﮬﻪﺟﮕﻪ ﻣﺎﯕﯩﺪﯨﻐﺎﻧلار ﺑﯘرۇﻧﻘﯩﺪەك ﻛﯚپ ﺋﻪﻣﻪس ...

　　ﻣﻪن ﻳﺎﺳﯩﻨﺠﺎﻧﻨﯩﯔ ﺑﺎﻳﺎﻧﻠﯩﺮﯨﺪﯨﻦ ﮔﻮﻳﺎ ﺋﯩﻤﺎراﺗﻘﺎ ﻗﺎﻳﺘﯩﭗ ﺑﯧﺮﯨﭗ ﻗﺎﻟﻐﺎﻧﺪەك، ﮬﻪﺷﻪﻣﻪﺗﻠﯩﻚ ﺑﯩﺮ ﺋﻪﻟﺪﯨﻜﻰ ﻏﯧﺮﯨﺐ - ﻏﯘرۋا ﻛﯩﺸﯩﻠﯩﺮﯨﻤﯩﺰﻧﯩﯔ ﭼﯩﺮاﻳﯩﻨﻰ ﻗﺎﻳﺘﺎ ﻛﯚرﮔﻪﻧﺪەك ﺑﻮﻟﺪۇم.

　　مەنبە: «جۇڭگو مىللەتلىرى» ژۇرنىلى سەلتەنەت تورى